peace love jonas

Ik schrijf verder op een nieuwe site!

Heey Lezers! Ik wou jullie even laten weten dat ik op een ander site verder ga met mijn delen uplode! Die site is makkelijker te lezen voor jullie. En ik ga me best doen om sneller delen erop te zetten voor jullie. Hier is de site: http://peacelovejonas.blogse.nl/

Inleiding.

Heey! Ik ben Babeth en ik ben een groot Jonas Brothers fan. Een vriendin van mij zei dat het misschien leuk was om een Jonas Brothers verhaal te schrijven. Ik ben er dus zo mee begonnen. Dus laat maar weten wat jullie er van vinden! En ik wil niet dat jullie stiekem mijn verhaal kopiëren en dan onder je eigen naam op internet zetten! Thankyou. Xoxo Babeth. Btw: Met het verhaal heb ik wel een beetje hulp gehad met sommige ideetjes en de spellingscontrole, want zelf heb ik dyslexie dus vandaar de hulp! Dus dank je wel Linsey! «3

Poll

Vind je mijn verhaal leuk?

Bekijk de resultaten

Deel 1.

‘Babeth opstaan!’ roept mijn moeder vanaf de gang. ‘Ja ja!’ roep ik onder mijn dekens vandaan. Nog 5 minuten denk ik bij mezelf. Ik was te moe om op te staan. Gisteravond was het denk ik iets te laat geworden. Ik heb zitten sms’en met Linsey, een vriendin die ik had leren kennen via JB-hyves. We waren goede vrienden geworden en spraken elkaar vaak. Ik probeer me te herinneren waar de sms’jes ook alweer over gingen. Maar er kwam niks terug in mijn hoofd. Ik pak mijn telefoon om te kijken hoe laat het is, het is pas kwart voor 7! Ik leg mijn telefoon neer en draai me weer om. ‘Babeth je gaat te laat komen kom je bed nou eens uit!’ hoor ik mijn moeder weer roepen, maar nu stond ze naast mijn bed. ‘Ja! Ik kom al!’ mompel ik. ‘Tot hoe laat heb jij gisteren met Linsey liggen sms’en?’ vraagt mijn moeder. ‘Uur of 2’ antwoord ik. ‘Het moet maar eens afgelopen zijn met die onzin, je bent ’s ochtends je bed niet uit te krijgen!’ schreeuwt mijn moeder Ik negeer haar en stap uit mijn bed. Ze kan ook alleen maar zeuren denk ik bij mezelf, ik moet toch zelf weten wat ik doe! Ik loop de trap af naar beneden om een kom muesli te gaan pakken. Met mijn gedachten ergens anders loop ik naar de keuken waar ik een kom uit een kast pak en de muesli zoek. ‘Mam waar is de muesli?’ roep ik. ‘In de kast’ roept ze terug. ‘Welke kast? We hebben er meer, you know?’ roep ik. ‘De kast waar ze altijd in staan.’ roept ze terug. ‘Daar staan ze niet.’ roep ik. ‘Dan zijn ze op.’ roept ze. ‘Fijn…wat moet ik dan nu eten?’ roep ik. ‘Weet ik veel pak iets en doe niet moeilijk!’ roept ze terug Met een zucht zet ik de kom terug en loop naar de koelkast. Ik haal er een smoothie uit. Ik loop terug naar boven waar ik op de gang half tegen mijn vader oploop. ‘Heey pap’ mompel ik. ‘Hoi meis’ zegt hij en loopt verder richting de zolder. Ik loop verder richting mijn kamer en ga op mijn bed zitten. Ik pak mijn telefoon en schuif hem open. 1 nieuwe sms Ik lach, hij is van Linsey. Goedemorgen! Nog goed geslapen? Die live chat van gisteren was echt leuk! Alleen wel jammer dat Joe zo down was. xxx Linsey We hadden gisteren de live chat gekeken van JB, alleen was het ons allebei opgevallen dat Joe (normaal de drukste van de 3) nogal down en rustig was. Ik herinnerde me ineens weer waar de sms’jes van gisteravond over gingen. Ze gingen over de live chat en dat we de Jonas Brothers wilden laten weten dat we ze erg waarderen om wat ze doen, en dat het ons opviel dat Joe zo down was. We wisten dat het niet zoveel zou uitmaken als we het zeiden want honderden mensen zullen wel zulke mails en brieven naar ze sturen. Maar het ging meer om het idee, om ze een hart onder de riem te steken. Ik keek naar de klok op mijn telefoon en zag dat het ondertussen alweer 5 over 7 was. Snel beantwoord ik Linsey’s sms’je: Goedemorgen! Ja en met jou dan? Live chat was echt super! Ja ik vraag me echt af wat er met hem was! Xxx Babeth Ik druk op verzenden en leg mijn telefoon op mijn bureau en loop verder naar de badkamer. Ik zet de douche aan en ga eronder staan en ik voel het warme water over me heen lopen en denk na over de dingen die me dwars zitten.

Deel 2.

*Ding dong!* Ik hoor dat me moeder de deur open doet. ‘Hey, kom binnen.’ hoor ik haar zeggen. Ik weet al wie het is, het is Naomi! We hadden afgesproken om samen naar school te fietsen. Ik sta nog in me kamer mijn haar te doen, terwijl ze mijn kamer binnen komt lopen. Ze geeft me een knuffel en zegt: ‘Ben je nou nog niet klaar ijdeltuit!’ ‘Nee sorry, ik had me verslapen’ zeg ik tegen haar en kijk haar aan. ‘Je ziet er leuk uit vandaag Naom!’ zeg ik tegen haar. ‘Dank je wel!’ zegt ze een beetje verlegen. Ik kam mijn haar in een scheiding en daarna leg ik mijn kam op het nachtkastje. ‘Ruim ik vanmiddag wel op’ zeg ik tegen Naomi en pak me spullen zodat we naar school kunnen. We lopen de trap af richting de deur als mijn moeder me roept. ‘Babeth, heb jij een idee wat we vanavond kunnen eten?’ ‘Mam, moet dat nu? We moeten naar school’ zeg ik. Naomi moet lachen en ik geef haar een duwtje. ‘Blijft Naomi eten?’ vraagt mijn moeder. Ik kijk Naomi aan en ze zegt ‘Ja lijkt me leuk als het ook van mijn ouders mag!’ Mijn moeder lachte en zei ‘Oké ik hoor het nog van jullie!’ ‘Is goed mam.’ antwoordde ik en we liepen snel de deur uit. Vlak voordat ik de deur wou dichtdoen roept mijn moeder ‘Veel plezier meiden!’ ‘Dank je!’ riepen Naomi en ik tegelijk en ik trok de deur dicht. Ik deed de oordopjes van mijn mp3 in mijn oor en liep naar het tuinhuisje waar de fietsen staan. Ik haal mijn fiets van het slot en rij hem naar buiten. Naomi stond voor al op me te wachten. ‘We kunnen gaan!’ zei ik en we fietsten de oprit af. We fietsten de straat uit en ik was op mijn mp3 een leuk liedje aan het zoeken. ‘Wat luister je?’ vroeg Naomi. ‘Jonas Brothers met Please be mine’ antwoordde ik. Ik wist dat dit liedje Naomi haar lievelingsliedje was. ‘Mijn lievelingsliedje!’ zei ze. Ik moest lachen, want ik wist dat dat haar antwoord zou zijn. ‘Ik weet het!’ zei ik lachend en ik zong een regel uit Please be mine mee. ‘I can't stop the rain from falling..’ Naomi vulde me aan en we zongen de volgende regel samen ‘Can't stop my heart from calling you, It's calling you’ De hele weg naar school lachten we, praatten we over van alles maar meestal over een roddel of een jongen die we leuk vonden. Maar we zongen ook mee met de liedjes van bijvoorbeeld de Jonas Brothers, Demi Lovato & Taylor Swift maar ook met nog veel meer, het was maar net wat er langs kwam op mijn mp3. Het was altijd leuk om naar school te fietsen met Naomi. Ik was even in gedachten verzonken toen Naomi ineens riep ‘Babeth, het is groen kom op hurry!’ waardoor ik een lachbui kreeg want Naomi zette het ineens op een sprint. ‘Naom heb je haast ofzo, we hebben nog een kwartier en we zijn er al bijna!’ riep ik. naar haar terwijl zij ondertussen ook een lachbui had gekregen. We hadden het stoplicht gehaald en we moest nu nog een klein stukje fietsen voordat we op school waren. We hadden nog tijd zat, tenminste, dat vond ik. We waren nog steeds aan het lachen omdat Naomi het opeens op een spurt zette en normaal nooit haast heeft om op school te komen. ‘Waarom heb jij ineens zo een haast?’ vroeg ik aan haar toen we eindelijk een beetje uitgelachen waren. ‘Ik wil gewoon op tijd zijn’ zei ze. Wat ik niet geloofde en haar aankeek en zei ‘Yeah Right, nou de echte reden!’ ‘Oké oké’ zei ze ‘Ik zal het zeggen!’ ‘Er is een jongen en die vind ik wel leuk.’ zei ze en ze werd rood. ‘Naom, en dat zeg je nu pas?!’ riep ik, iets te hard waardoor de mensen die voor ons fietste achterom keken. Ik werd rood en Naomi begon te lachen. ‘Sssst’ siste ze. ‘Sorry’ zei ik, ‘maar weet je hoe die heet?’ vroeg ik. ‘Ja’ zei ze, ‘Hij heet Daniel’ ‘Daniel’ vroeg ik ‘Daniel hoe?’ ‘Daniel Summer’ zei ze, ‘maar meer weet ik niet’ zei ze erachteraan ‘Oké, je moet hem wel aanwijzen als we op school zijn, beloofd?’ zei ik ‘Like duh, ik beloof het!’ zei ze. Door de ogen van Naomi: We waren nu bijna op school en ik had Babeth toch maar verteld over Daniel. Ze zou me nooit uitlachen om een jongen die ik leuk zou vinden. Ze leek me alleen we verbaasd dat ik verliefd was omdat ik eigenlijk bijna nooit verliefd ben. Maar ze was wel enthousiast over het feit dat ik verliefd was, dat gaf me wel een gerust gevoel. Wel grappig bedacht ik me ineens, Babeth is ook verliefd. Ze was verliefd op een jongen die Justin heet. Justin had duidelijk ook een crush op haar, alleen zij wilde dat niet geloven. Ze zei altijd ‘Justin vind mij toch niks, kijk naar me, ik ben zijn type niet, hij kan wel beter krijgen.’ Justin keek vaak naar Babeth, tenminste zo kwam het op mij over. Als Babeth een dagje ziek was dan zat Justin altijd wel te kijken of ze niet toch bij ons in de buurt was. Justin was een soort gangster type. Daarom durft ze ook geen actie te ondernemen. Babeth had van iemand uit Justins klas gehoord dat Justin haar waarschijnlijk wel leuk vond alleen niks wou laten merken omdat ie bang was voor zijn trots. Jongens toch, dacht ik bij mezelf. Ik hoop niet dat Daniel net zo is. Maar dat zou ik nooit weten, nu nog niet in ieder geval. Ik hoopte stiekem wel dat het wat zou worden tussen mij en Daniel. Tja, wie hoopt dat nou niet als je verliefd bent. We waren op school aangekomen en we stonden bij de fietsen en zetten ze op slot. We liepen de trappen van de school op en ik zag door het raam Daniel al staan op de plaats waar die meestal stond. Ik kreeg een tintelend gevoel in mijn maag en pakte Babeth haar hand die zachtjes aan me vroeg ‘Wat is er?’ ‘Niks’ antwoordde ik.

Deel 3.

We liepen de schuifdeuren door naar binnen. Op het trapje waar we omhoog moesten stonden altijd jongens, het was niet erg maar het was best wel irritant als je erlangs moest. Het voelde nooit fijn, want ze keken je altijd aan. Gelukkig liep ik samen met Babeth, die het nog moeilijker had dan ik omdat Justin er ook altijd stond. We liepen langs ze en ik hoorde een vriend van Justin ,die Micheal scheen te heten, tegen Justin zeggen ‘Ze is best wel een mooi meisje hoor!’ Justin gaf er geen antwoord op, volgens mij was Justin niet zo’n prater. Best raar dat Babeth op hem viel, Babeth is wel een prater, tenminste als ze zin heeft en er een onderwerp is. Ineens viel me op dat die vriend van Justin het zei toen Babeth en ik langsliepen en er geen andere meisjes in de buurt waren. Zie je wel, hij is gewoon wel op haar! We stonden onderaan de trap van de tribune en ik pakte Babeth bij haar arm. ‘Babeth hoorde je wat die vriend van Justin tegen Justin zei?’ vroeg ik aan haar. ‘Nee, niet op gelet’ zei ze ‘ik wou er eigenlijk zo snel mogelijk langs, ik vind het nooit zo fijn om daar langs te moeten lopen.’ ‘Ik ook niet hoor, maar weet je wat die zei?’ ‘Nee, maar dat ga jij me nu vast wel vertellen!’ zei ze met een big smile op haar gezicht. ‘Oké hij zei: ze is best wel een mooi meisje hoor.’ Ik zag dat Babeth rood werd, ze wou wat zeggen alleen ze kwam niet uit haar woorden. ‘Babeth zie je nou wel dat ie een crush op je heeft!’ zei ik een beetje plagerig tegen haar. ‘Echt niet, het ging vast over jou, jij bent veel knapper!’ zei ze uiteindelijk. Ik draaide met mijn ogen en zei ‘Babeth het gaat écht over jou.’ ‘Ik wil het niet weten oké.’ zei ze. Op de een of andere manier deed het haar pijn als iemand over Justin praatte met haar. ‘Heb je Daniel nou al gespot?’ vroeg ze aan me. ‘Uuhm nee nog niet geloof ik, wacht ik probeer hem te zoeken.’ zei ik. Mijn ogen gleden langs de mensen, ik zag hem net nog toen we buiten waren. Maar waar is ie nu? Mijn ogen speuren alle mensen in de aula af, alleen ik kan Daniel nergens vinden. Teleurgesteld kijk ik naar Babeth. Die me aankijkt en iets wil zeggen, alleen wacht met haar zin. ‘Ik kan hem..’ Ineens voel ik een hand op mijn schouder en geef een gil. Ik draai me om om te kijken wie het is en kijk recht in 2 super mooie blauwe ogen. Ik voel een tintelend gevoel opkomen in me maag en zie Babeth vanuit mijn ooghoek staan kijken met een blik van ‘Oké ik snap al wat er aan de hand is.’ Door de ogen van Babeth: Naomi was zich doodgeschrokken van de jongen die ineens een hand op haar schouder legde. Ik wou wat zeggen tegen haar, alleen op de een of andere manier leek de jongen me duidelijk te willen maken dat dat niet mocht. Ik kende mijn vriendin, ze keek in zijn ogen en het leek alsof alles waarvan ze zo geschrokken was gelijk weg was. De jongen begon tegen haar te praten, hij had een lieve stem. De jongen vroeg aan haar of ie haar MSN mocht, Naomi antwoordde met ‘Ja natuurlijk, heb je misschien een blaadje waar ik hem op kan schrijven’ Ik zag dat ze langzaam rood werd. De jongen zag het ook, en werd ook rood. Ik bestudeerde hem beter. Het was wel een knappe jongen. Hij had pikzwart haar, blauwe ogen en was net iets langer dan Naomi. Hij had een zwarte jeans aan en een effen wit T-shirt met daarbij grijze Allstars. Het was Naomi’s type, dat was zeker. De jongen had ondertussen een blaadje en een pen voor Naomi gepakt en dit aan Naomi gegeven. Naomi schreef haar MSN op het blaadje. Ze had een mooi handschrift, tenminste dat vond ik altijd. De jongen keek naar hoe ze schreef en toen ze klaar was met schrijven gaf ze het blaadje terug aan de jongen. ‘Kan je het lezen?’ vroeg ze aan de jongen. ‘Ja je hebt een mooi handschrift!’ zei de jongen tegen haar. ‘D- Dankjewel.’ zei Naomi een beetje moeilijk. ‘You’re welcome.’ zei de jongen en hij gaf haar een knipoog. De bel ging en de jongen zei tegen Naomi ‘Sorry, maar ik moet naar mijn les, ik ga je toevoegen, zie je nog wel!’ ‘Ja is goed, see you!’ zei Naomi en ze zwaaide verlegen De jongen zwaaide terug en liep naar zijn vrienden. Naomi draaide zich naar mij toe en wou wat zeggen. Ik was haar voor en zei ‘Wacht! niks zeggen! Dat was Daniel!’ ‘Ja!’ schreeuwde ze bijna. ‘Oh my gosh Naomi, you go girl!’ zei ik tegen haar.

Deel 4.

We stonden bij de kluisjes. Het was er echt té druk, zoals gewoonlijk. Alle leerlingen van onze afdeling moesten daar hun spullen opruimen. Naomi en ik stonden bij het muurtje die vlak bij de kluisjes was. We praten nog even na over wat er net was gebeurd. Naomi was helemaal door het dolle heen, wat begrijpelijk was. De jongen die ze leuk vond die was gewoon naar haar toegekomen! Ik hoorde mijn sms tune afgaan en haalde mijn mobiel uit mijn tas. Het was een sms van Linsey, voorspelbaar want alleen zij sms’t me dood op 1 dag. Wat ik helemaal niet erg vond, want dan had ik wat te doen. Mijn moeder was er alleen niet zo blij mee want ik zat steeds over mijn abonnement heen. Heey Lievekee! Ja met mij ook alles goed, wat er met hem is zullen we nooit te weten komen denk ik. Wel jammer, maar ben je Justin nog tegen gekomen? :D Xxx Tijgertje. Ik moest lachen om de sms die Linsey gestuurd had, de namen Lievekee en Tijgertje hadden we voor elkaar bedacht, alleen we vonden ze ontzettend fout. Maar het was een gewoonte geworden om elkaar zo te noemen. Hee Tijgertje, Mooi zo ja inderdaad of we moeten toch een brief sturen en dan hopen dat ze het ooit lezen. Het is niet anders. Ja helaas wel, Naomi zei iets tegen me over hem. Ik vertel het je wel als ik thuis op MSN ben! Xxx Lievekee Ik drukte op verzenden. Ik zag dat Naomi al naar de kluisjes was gegaan, ik liep er ook heen want het was ondertussen rustig geworden. ‘We gaan te laat komen!’ zei ik tegen Naomi. ‘Ja ik weet het’ zei ze. ‘Echt wel irritant al die mensen moeten hierheen en dan komen wij weer is te laat.’ klaagde ik ‘Ja ik weet het!’ zuchtte Naomi. ‘Ik ga gewoon die kluisjes de schuld geven.’ lachte ik. Naomi lachte en zei ‘Goed idee, ik doe met je mee.’ We lopen door de gang op weg naar het lokaal van mevrouw van Doorn. We hadden Duits. Mevrouw van Doorn stond al haar uitleg te geven. Naomi en ik keken elkaar aan en draaiden met onze ogen. ‘Sie sind zu spät!’ schreeuwde mevrouw van Doorn. ‘Sorry mevrouw maar het was echt ongelofelijk druk bij de kluisjes’ antwoordde ik snel. ‘Voor deze keer zal ik het door de vingers zien.’ zei ze iets minder streng. We gingen zitten en legde onze spullen op tafel. Ik keek naar buiten en luisterde naar me mp3 die ‘Crush’ van David Archuleta afspeelde. Ik luisterde naar de tekst, omdat Linsey meerdere keren tegen me had gezegd dat het goed bij me past door mijn situatie met Justin. Ik wou niet maar aan hem denken en zocht naar een ander liedje. Ik zocht mijn afspeellijst af. En stopte bij een liedje dat me altijd rust gaf ‘Believe in me’ van Demi Lovato. Linsey had het een keer als tip gegeven als liedje toen ik het moeilijk had. Ik keek nog steeds naar buiten en fantaseerde dat ik de Jonas Brothers ging ontmoeten samen met me vriendinnen. Maar alleen de vriendinnen waarvan ik zeker wist dat ze echt fan waren.

Deel 5.

Verzonken in me gedachten kroop het uur van Duits voorbij. Mijn gedachte werd verstoord door de muziek die ineens stopte. Ik keek om me heen om te kijken wat er aan de hand was, en zag dat het hele lokaal al leeg was. Naomi stond voor me en zwaaide met een hand voor me ogen. ‘Joehoee? Ben je daar, we hebben pauze.’ zei ze. ‘Uuh ja… sorry Naom, ik ben der niet helemaal bij vandaag hè?’ zei terwijl ik opstond en me spullen bij elkaar zocht. ‘Volgende week hebben we een proefwerk over hoofdstuk 3.’ zei Naomi. ‘Thanks dat je het zegt Naom.’ zei ik ‘Geen probleem, maar waar zit jij steeds met je gedachte?’ vroeg Naomi omdat ze zag dat er wat met me was. ‘Ik weet het niet, er gaat zoveel door me hoofd heen.’ antwoordde ik Naomi keek me vragend aan waaruit ik opvatte dat ze niet snapte wat ik bedoelde. ‘Kijk ik wil Justin gewoon vergeten, weet je. Het word nooit iets tussen ons, ik onderneem geen actie en hij ook niet.’ zei ik achter elkaar door ratelend. Naomi hield me tegen en keek me aan. ‘Je moet niet zo negatief over jezelf denken! Je bent en hartstikke leuk meisje. Je mag je laten zien, Justin zorgt ervoor dat je je down voelt, als ie dat doet dan is dat geen goed teken!’ zei ze streng Ik liet mijn hoofd hangen en tuurde naar mijn voeten. Naomi legde een arm om me schouders en zei ‘wel positief blijven, je moet je leven niet laten bepalen door een jongen, Justin is niet de enige jongen op deze school, er zijn er nog veel meer!’ zei ze om me een hart onder de riem te steken. ‘Dank je Naom.’ zei ik en ik keek weer omhoog. ‘Maar dat is niet het enige waar je mee zit hè.’ Zei Naomi die me al langer kende. ‘Nee, ik heb zulke ruzie de laatste tijd met me ouders, ik vrees dat ik niet naar het JB concert mag!’ zei ik ‘Dat zal wel meevallen, je ouders zijn misschien boos maar ze weten toch dat je een echte fan van ze bent?’ zei ze ‘Ja dat weten ze, maar ik weet niet of dat ze iets interesseert.’ zei ik piekerend ‘Vast wel!’ zei Naomi die ondertussen der kluisje aan het leeghalen was opzoek naar der boeken voor het volgende uur. ‘Naom…’ zei ik twijfelend Ze keek me aan met vragende ogen. Ik wist niet of ik het wel kon zeggen, ik wist niet hoe ze het zou opvatten. Er viel een stilte ‘Babeth wat is er?’vroeg ze om de stilte te doorbreken ‘Ik weet niet hoe ik het moet zeggen.’ zei ik langzaam ‘Je kan alles tegen me zeggen, dat weet je toch hè?’ ‘Ja ik weet het’ zei ik ‘maar… dit is gewoon best wel een stomme vraag.’ ‘Vraag maar’ zei ze ‘Oké vooruit, denk jij dat het ooit iets word tussen jou en Daniel.’ zei ik aarzelend ‘Je kan niks zeker weten, maar ik hoop het wel, hij heeft me MSN al gevraagd misschien leid het tot iets, misschien ook niet, dan gaat het leven verder en zijn er meer jongens’ zei ze nuchter. Ik vroeg me altijd af hoe ze zo nuchter kon blijven, ik ging altijd totaal de stress in met dit soort dingen, ik begon aan mezelf te twijfelen en werd ongelofelijk onzeker. ‘Waarom heb jij toch altijd gelijk met dit soort dingen.’ vroeg ik lachend ‘Geen idee’ antwoordde Naomi ‘ik denk dat ik beter blijf nadenken als het om dit soort dingen gaat.’ Ik gaf der een duwtje en zei ‘kom we gaan maar is naar de volgende les de pauze is afgelopen en we zijn alleen maar boven geweest!’ Naomi knikte en zei ‘Raar dat die leraren niks gezegd hebben!’ ‘Ja inderdaad normaal hadden ze allang gezegd dat we naar beneden moesten’ zei ik ‘apart… Misschien hebben ze ons niet gezien?’ ‘Ja zou kunnen.’ we liepen naar het lokaal en keken wie der allemaal naar boven kwamen. Ik zag Daniel lopen, ik tikte Naomi aan en zei heel zacht ‘Daniel.’ ‘Ja ik zie het.’ zei ze en ze kreeg een fonkeling in der ogen Toen ik Justin zag lopen draaide ik me hoofd weg, ik wou hem gewoon niet zien. Hij moest maar uit mijn leven verdwijnen, geen nachten piekeren meer of onzeker voelen, door hem. Wat zag ik in die gozer? Ik voelde dat ik boos werd. Naomi had Justin ook gezien want die keek me aan maar zei niks. Ik gaf een schop tegen de reling waardoor het een trillend geluid maakte. Naomi zei ‘Kom we gaan naar binnen, Justin moet ook deze kant op, dat bespaard je een nog groter rot gevoel.’

Deel 6.

Door de ogen van Naomi: Ik zag dat Babeth Justin had gezien en boos was geworden. Ik wou haar nog meer verdriet besparen en nam haar mee het lokaal in. Wat ik aan de ene kant ook wel jammer vond, want Daniel liep ook op de trap en ik had wel wat langer naar hem willen kijken als ik eerlijk was. Maar ik kon hem in deze dag nog wel langer bekijken want we hadden zo meteen nog een pauze en Justin had dan geen pauze. Justin was een onderbouwer. Babeth en ik waren bovenbouwers en Daniel ook. De pauzes van de onder en- bovenbouw waren verschillend. Alleen niet met de eerste pauze, die hadden de onder en- bovenbouw wel gewoon samen. Best raar hoe dat eigenlijk geregeld was met de pauzes. Maar daar zullen ze wel een goede reden voor hebben gehad. Ik zuchtte. We hadden les van meneer Borgman, hij gaf wiskunde. Maar hij was niet echt een goede leraar. Als hij uitlegde dan stond ie alleen maar tegen het bord te praten en verstond je amper wat ie nou allemaal vertelde. Nee, het gemiddelde van de klas was niet echt hoog. Ineens herinnerde ik me dat ik me ouders nog moest bellen omdat ik was uitgenodigd vanavond bij Babeth te blijven eten. Het was al ons een na laatste uur en mijn ouders wilden altijd dat ik op tijd dingen doorgaf. Ik stak mijn hand op en zei ‘Meneer?’ Hij stopte met het uitleggen en zei ‘Wat is er Naomi?’ ‘Zou ik mijn ouders misschien even mogen bellen? Het is belangrijk.’ zei ik zo lief mogelijk in de hoop dat ie ja zou zeggen. ‘Waarover gaat het?’ vroeg hij. ‘Privé omstandigheden in de familie.’ loog ik. Ineens viel het me op dat de hele klas stil was en me aan zat te kijken. ‘Ja vooruit.’ zei die moeizaam. Ik zag vanuit mijn ooghoek dat Babeth me zat aan te kijken met een vragende blik. Ik draaide mijn hoofd naar haar toe en zei ‘Ik zeg zo wel wat er was.’ ‘Oké’ zei ze. Ik liep naar de deur en deed hem open. Ik pakte mijn mobiel uit mijn broekzak en klapte hem open, ik typte het nummer van mijn moeder in en drukte op het knopje zodat ie zou gaan bellen. Hij gaat niet over. Ik hou me telefoon van me oor en kijk naar het display, ‘Shit geen bereik!’ zeg ik tegen mezelf. Ik loop met mijn telefoon in me hand verder totdat er een paar streepjes bijkomen zodat ik bereik heb, ik toets het nummer opnieuw in en druk op het bel knopje. Ik stond in een gangetje en ik hoorde ineens voetstappen, ik dacht dat het een leraar was dus ik draaide me snel om en hield me telefoon achter me rug. Ik had geen zin in gezeur dat je geen telefoon aan mocht hebben onder schooltijd. Ik hield mijn adem in, in de hoop dat ze me niet zouden horen. Alleen het was waarschijnlijk al te laat de voetstappen werden luider en er bewoog een schaduw langs het begin van het gangetje, ik moet hier weg dacht ik. Maar dat kon niet, het liep dood. Ineens zag ik een smal gangetje tussen die kluisjes en de rand van de muur, even twijfelde, ik maar ik ging er toch proberen tussen te staan. Het lukte! Het was net groot genoeg. De voetstappen kwamen steeds dichterbij, maar ineens stopte ze. Ik gluurde langs de rand om te kijken wie er stond. Mijn mond zakte open van verbazing. Wat was dat nou? ‘Naomi, ben je daar?’ hoorde ik de stem van de persoon zeggen, alleen ik kon niks zeggen. ‘Naomi?’ vroeg de persoon weer. Ik moest tussen dat gangetje vandaan komen. Ik zei ‘Ja?’ en kwam ertussen uit. Er verscheen een lachje op het gezicht van de jongen. ‘Hoe weet jij mijn naam?’ vroeg ik verbaasd. ‘O ja sorry, ik ben Justin! Aangenaam, ik weet je naam door Babeth…’ zei hij vriendelijk. Het leek alsof alles om me heen even stil stond, Justin de jongen die Babeth leuk vond die staat hier nu gewoon voor me, hij weet mijn naam én de naam van Babeth! ‘Hoe ken jij mijn vriendin?’ vroeg ik verbaasd. ‘Uhmm, dat is een lang verhaal.’ zei hij en hij werd rood. Er verscheen een big smile op mijn gezicht zonder dat ik het doorhad. Hij zei ‘waarom lach je zo?’ ‘Gewoon…’ zei ik met nog steeds een big smile op mijn gezicht. ‘O, ik wist trouwens al dat je Justin heette.’ zei ik er nog vlug achteraan. Hij keek me verbaasd aan en ik zei ‘Ook een lang verhaal.’ Hij lachte. ‘Maar waarom volgde je me?’ vroeg ik. ‘Ik wilde met je praten.’ zei hij. ‘Mij? Waarom met mij?’ zei ze. Hij zuchtte en zei ‘ik wil met je praten over…’ Hij stopte ineens, ik dacht dat ik het antwoord al wist, maar toch, ik wou het van hem zelf horen. ‘Over wie Justin, je kan het tegen me zeggen.’ zei ik lief. ‘Over Babeth.’ zei die langzaam en hij werd rood. Ik lachte en dacht zie je wel, die twee zijn gemaakt voor elkaar! ‘Waar wil je over praten of wat wil je vragen?’ vroeg ik hem. ‘Beloof je dat je niet boos word.’ vroeg hij. ‘Ik beloof het.’ zei ik. ‘Ik ben verliefd op Babeth, maar als ik in de buurt kom doen jullie ineens heel afstandelijk, en nu ik je hier alleen spreek doe je dat weer niet, ik zou graag met haar in contact komen, alleen ik zou niet weten hoe, over een paar maanden ga ik naar een andere school toe, en dan zie ik haar nooit meer. Weet jij misschien hoe ik met haar in contact kan komen? Als ze sowieso iets van me wil weten.’ zei hij maar achter elkaar door. ‘Ho! Wacht, eerst ademen en dan praten we verder!’ zei ik plagerig. ‘Oké.’ zei die en hij nam een hap lucht, waardoor ik moest lachen. ‘Ik wil je graag helpen om in contact te komen met Babeth’ zei ik ‘maar ik denk dat dat niet makkelijk gaat worden!’ In mijn hoofd bedacht ik een plannetje en dat vertelde ik hem. Ondertussen keek ik op me telefoon en zag ik dat ik al meer dan een kwartier weg was uit het lokaal! ‘Sorry maar ik moet nog bellen, en ik zie dat ik al langer dan een kwartier uit het lokaal ben’ zei ik nadat ik het plan verteld had. ‘Ja ik moet ook maar weer eens terug, bedankt dat je me wil helpen!’ zei die en hij lachte. ‘Is wel goed joh, help je graag, maar heb je misschien MSN? Dan spreek ik je daar verder over Babeth!’ zei ik enthousiast omdat het nu pas een beetje tot me begon door te dringen dat Justin gewoon ook op Babeth was en dat het geen fantasie meer was. ‘Tuurlijk mag je die.’ zei hij en hij rommelde in zijn tas en haalde er een schrift uit en een potlood. Hij schreef zijn MSN op en zei ‘Alsjeblieft’ terwijl hij me het blaadje gaf. ‘Dank je wel! Ik ga je toevoegen.’ zei ik. ‘Is goed, ik zie je wel weer’ zei die terwijl hij wegliep. Snel belde ik mijn moeder opnieuw. Voicemail! ‘Nee dit meen je niet…’ zucht ik. Ik loop terug naar het lokaal en voel mijn telefoon trillen in me zak. ‘Met Naomi’ neem ik de telefoon aan. ‘Oh heey mam… Ja alles is goed hoor met jou… Oké mooi zo, maar mam ik weet dat het wat laat is, maar zou ik vanavond bij Babeth mogen eten?... waarom niet?... Kan ik dat niet 1 dag overslaan?... Ik doe het volgende week wel, echt!... Echt?... Dank je mam!... Sorry maar ik moet weer de les in, spreek je nog oké?... Ja is goed, love you 2!’ Ik drukte het gesprek weg en keek voor de laatste keer op het display van mijn telefoon, oeps ik ben 20 minuten weggeweest!

Deel 7.

Door de ogen van Babeth: De les was echt saai. Ik tekende in mijn schrift en schreef de teksten van liedjes op. ‘It’s the things you do, the way you do, That make me fall in love with you’ schreef ik met een klein hartje erachter. Ik luisterde naar mijn mp3 zoals altijd, ik was echt verslaafd aan muziek luisteren. Op de een of andere manier maakte het me rustig. Ik luisterde ‘Beautiful eyes’ van Taylor Swift, echt een mooi nummer vond ik zelf. Er verscheen een klokje op het display van me mp3. Ik keek ernaar en telde hoelang de les nog zou duren, nog 20 minuten. Naomi was al 15 minuten weg, ik vroeg me af wat er aan de hand was. Ze zou me vertellen wat er was als ze terug kwam. Ik maakte me zorgen, misschien was er wel wat ergs in haar familie aan de hand! Ik moest rustig blijven, Naomi kwam zo vast het lokaal wel weer binnen lopen en dan zou ze me wel vertellen wat er aan de hand was. Ik schreef nog een zin in me schrift ‘I know you're in a better place, But I wish that I could see your face, I know you're where you need to be, Even though it's not here with me.’ Ik tekende een gebroken hartje erachter en klapte me boek dicht. Ik had geen zin meer in wiskunde. En de leraar was toch alleen maar aan het uitleggen, dus hoefden we niks te maken. Ik scheurde een blaadje uit mijn schrift en begon met schrijven. Het moest een gedichtje worden, het was bijna Valentijnsdag en misschien ging ik het bij Justin in zijn kluisje gooien. Ik staarde naar mijn blaadje, maar er kwam niet echt iets op te staan. Ik had totaal geen inspiratie. En als ik er nou eens een stukje uit een liedje opschreef, zou dat leuk zijn? Ik dacht na over liedjes die ik kon gebruiken. Ik had wel een idee van het liedje dat ik wou gaan kiezen alleen ik wist niet of het een geschikt liedje was. Ik besloot het gewoon op te schrijven en het dan door Naomi te laten lezen dan mocht zij beslissen of ik het in zijn kluisje moest doen of niet. Ik wist welk kluisje hij had dat was het probleem dus niet, hij had hetzelfde kluisje als ik vorig jaar. In het begin was het wel een raar idee dat hij nu mijn kluisje had. Ik was bang dat er nog spullen van me in zouden liggen. Maar na een tijdje was ik aan het idee gewent geraakt. Ik had ondertussen nagedacht welke regels ik uit het liedje zou doen en welk liedje ik zou doen, ik koos voor ‘6 minutes’ van de Jonas Brothers. ‘I want 6 minutes with you One minute and the earth begins to shake Two minutes and my hearts begins to break Another minute and you makes me feel brand new That's just three minutes with you Four minutes and you everything I see Five minutes and that’s were I wanna be Another minute everything just feels so new I need six minutes with you Six minutes Sometimes I feel like the catcher in the rye Sometimes I wish that I could catch you eye Sometimes I wish that I could be that girl Time is passing by I'm losing my mind I need 1...2...3...4...5...6 minutes with you Loves, My.’ Ik zette een punt achter de zin toen ik ineens de deur van het lokaal open hoorde gaan. Naomi kwam naast me zitten en zag meteen mijn gedichtje. ‘Ah, voor wie is dat?’ vroeg ze. ‘Voor wie denk je? Is het goed? Ik wou het als Valentijnskaartje in zijn kluisje gooien.’ zei ik en ik keek weer naar het gedichtje. ‘Ik zou het doen!’ zei ze enthousiast. ‘Echt?’ vroeg ik. ‘Ja echt, ik zou echt blij zijn met zo een berichtje als ik dat zou krijgen! zei ze. ‘Oké, ik ga hem in zijn kluisje doen.’ zei ik en ik werd rood omdat het idee nogal raar was dat ik het écht in zijn kluisje zou gaan doen. Ik versierde het papier waar het gedicht opstond. Door de ogen van Naomi: Ik zag het gedichtje van Babeth liggen en ik las het. Het was echt leuk, ik moedigde haar aan om het toch in zijn kluis te doen. Zeker nu ik wist dat Justin ook op haar was. Ik vroeg me af of Justin ook iets zou doen voor Valentijnsdag. Ik zou hem op MSN verder spreken over me plan, maar misschien hoefde ik na Valentijnsdag helemaal niks meer te doen en ging het allemaal wel vanzelf. Ik moest ook nog iets hebben voor Daniel. Als de gesprekken op MSN goed verlopen wil ik hem vragen of hij met me naar de film wil op Valentijnsdag. Maar dat duurde nog wel even, eerst moest hij me maar toevoegen.

Deel 8.

Door de ogen van Justin: Ik was blij dat ik toch naar Naomi ben gegaan toen ik zag dat ze naar buiten liep richting de kluisjes. Ze ving het goed op dat ik op een van haar vriendinnen was. Daar was ik wel erg blij mee. Babeth leek me een erg lief meisje, ze had altijd wel een lach op haar gezicht maar kon ook serieus zijn, voor zover als ik wist dan. Ik wou graag wat meer van haar weten. Alleen ik wist eerst niet hoe. Maar dat probleem heb ik niet langer. Ik hoop echt dat Babeth ook wat voor mij voelt, maar ja dat kan ik niet weten. Ik wou Babeth wat geven voor Valentijnsdag, alleen had ik geen idee wat en of ze het wel zou waarderen. Ik had wel een idee om te doen, ik wilde nog geen cadeautje of iets anders groots en duurs kopen. Maar ik wil een gedichtje voor haar schrijven. Het probleem was alleen, ik kan totaal niet dichten! Ik had gehoord van verschillende mensen dat Babeth fan was van de Jonas Brothers. Ik had een paar nummers van ze opgezocht en vond de liedjes die ze zongen wel mooi, de teksten waren goed. Alleen ik had geen idee wat ze in die jongens zag. Maar ja, ze is een meisje en ze zal ze ze wel knap vinden. Ineens voelde ik me jaloers worden. Ik lijk totaal niet op een van hun, bedacht ik me ineens en als die jongens haar type zijn, dan heb ik totaal geen kans! Ik liep het lokaal in waar ik les had. De klas keek me aan met een blik van ‘waar ben jij zo lang geweest?’ maar ik trok me er niks van aan. Ik keek in mijn boeken om te kijken waar ik was gebleven alleen ik had geen zin om wat te maken. Ik pakte een schrift uit mijn tas en wou beginnen aan mijn gedicht voor Babeth. Ik dacht na over een tekst die ik wilde schrijven. Ik pakte mijn IPod uit mijn tas en deed een oordopje in mijn oor. Ik begon met het schrijven van mijn Valentijnsgedicht ‘It's so bad I'm looking at you Cause she's just that girl I don't know her name Cause I've only met her in my dreams But I'm gonna find her cause she's Just that girl The one that's dancing through my mind Just that girl The girl that I've been trying to find Just that girl Her style is crazy she's a dime And it's almost like I could see her She's just that girl She’s already won my heart That girl Cause you're just that girl Please be mine (Valentine), Me’ Ik las het nog een keer door en vond het goed. Het was gebaseerd op het liedje ‘Just that girl’ van Drew Seeley. Geen Jonas Brothers dus, dacht ik bij mezelf. Verder versierde ik hem niet en stopte hem tussen een boek. Ik klapte mijn boek dicht met het gedicht ertussen, toen Micheal me op mijn schouder tikte. ‘Wat is dat?’ vroeg ie aan me en pakte een stoel om naast me te komen zitten ‘Een Valentijnsgedicht’ zei ik. Hij was mijn beste vriend, hij wist dus dat ik verliefd was. ‘Voor?’ vroeg hij. Ik boog naar hem toe en fluisterde ‘Wie denk je slimmerd, Babeth.’ ‘Oh ja! Hoe was het afgelopen net, toen je op de gang naar Naomi ging?’ vroeg hij. ‘Goed, super goed!’ antwoordde ik met kriebels in mijn buik. ‘Oké dan en doet ze mee?’ vroeg hij door. ‘Ja ze gaat helpen, alleen ze denkt dat het niet makkelijk gaat worden.’ zei ik ‘Misschien is ze wel op iemand anders.’ ‘Denk je? Ze kijkt vaak naar je hoor.’ zei Micheal tegen me. ‘Dat zeg jij ja, maar dat is niet zo.’ antwoordde ik. ‘Als jij dat wil, dan denk jij dat, maar het is niet hoe het in het echt is.’ zei die en hij schudde met zijn hoofd heen en weer. ‘Mag ik het eens lezen?’ vroeg hij. ‘Uhm het is niet zo goed.’ zei ik. ‘Kom op erger dan mijn gedichten kan het niet zijn.’ zei die lachend en gaf me een stoot tegen me arm. Ik pakte het uit mijn boek vandaan en gaf het aan hem. Hij las het door en zei ‘Ga je dit aan haar geven?’ ‘Weet ik niet, ik weet niet of het goed is.’ zei ik onzeker. ‘Gast, als je dit geeft then she is yours!’ zei hij. ‘Hoe kan dat als mijn naam er niet bijstaat?’ vroeg ik. ‘Ga het haar persoonlijk geven!’ zei hij. ‘Ben je gek ze lacht me dan keihard uit joh!’ zei ik. ‘Hoe weet je dat nou? Als je het niet probeert word het nooit iets. En dan lacht ze je uit, dan weet je waar je aan toe bent gast.’ Daar had hij gelijk in. ‘Oké ik geef het haar persoonlijk, als jij dat wil.’ zei ik nog wat twijfelend. ‘Doe dat nou maar gewoon, het komt echt wel goed.’ zei die om me een hart onder de riem te steken. ‘Oké, ik hoop het.’ zei ik. ‘Gast je word echt een watje! Wie durfde eerst altijd te zeggen tegen een meisje wat die voelde, jij, en je bent op Babeth en ineens doe je zo weird!’ zei hij. ‘Ik weet niet, als zij in de buurt is dan lijk ik ineens niks meer te durven.’ zei ik, nu hij het zo zei had hij eigenlijk wel gelijk. *Tuuuuduuu duuu* Dat was de bel, we waren uit.

Deel 9.

Door de ogen van Babeth: We waren bij mij thuis. Naomi lag op mijn bed een tijdschrift te lezen en ik zat aan mijn bureautje. Ik was een poging aan het doen om mijn computer op te starten. Ik wou op MSN, ik moest namelijk nog een paar mensen nodig spreken. Eindelijk! Mijn computer gaf het scherm aan waar ik mijn wachtwoord moest invullen om mijn computer volledig te kunnen opstarten. Ik typte mijn wachtwoord in en drukte op enter. Naomi gaf een gil vanuit het gedeelte waar mijn bed stond. Ze sprong van het bed af en rende naar me toe. ‘Ze komen definitief naar Nederland!’ gilde ze ‘De Jonas Brothers komen naar Nederland, dat is geweldig!’ Ik gaf nu ook een gil, waardoor ik de deur van de huiskamer hoorde open gaan en mijn moeder hoorden roepen ‘Wat is er meiden?’ Naomi gaf me het blaadje en ik rende naar beneden. ‘De Jonas Brothers komen naar Nederland met een concert! Zou ik daar alsje, alsje, alsje, alsjeblieft heen mogen?!’ vroeg ik smekend. ‘Daar zou ik het eerst met je vader over moeten hebben.’ zei ze. ‘Mam, alsjeblieft! Ze komen maar 1 keer en ik wil er zo graag heen!’ zei ik. ‘Als je vader thuis is dan zullen we het er wel over hebben.’ zei ze. ‘Maar mam…’ zei ik, maar ik werd door haar onderbroken ‘Niks te maren, wacht maar tot je vader thuis is dan hebben we het erover!’ zei ze. Teleurgesteld liep ik naar boven waar Naomi al in de gang op me stond te wachten. ‘Echt balen! Hoop echt dat je vader ja zegt, het is het enige concert dat ze dit jaar gaan geven in Nederland.’ zei ze. ‘Ik weet het Naom.’ zei ik teleurgesteld. ‘Hé, kom op doe niet zo sip, je moeder heeft nog geen nee gezegd dus er is nog hoop!’ zei ze troostend. ‘Ja ik weet het, maar toch, ik wil er zo graag heen! En dan zie ik ze voor het eerst live, en dan gaat dat misschien niet door.’ zei ik sip. ‘Ik weet het.’ zei ze. We liepen terug naar mijn kamer en ik liet me op mijn bed vallen. ‘Wat moet ik nou?’ vroeg ik. Naomi kwam naast me zitten en zei ‘Je moet wachten totdat je vader thuis is, misschien zegt hij wel dat je erheen mag!’ ‘Ik hoop het.’ zei ik. Ik ging weer rechtop zitten en ik keek naar mijn wii. ‘Zullen we wii’en?’ vroeg ik aan Naomi. ‘Is goed.’ zei ze. Ik zette de wii aan en deed een kastje open waar mijn wii spellen inlagen. ‘Wat gaan we doen?’ vroeg ik aan Naomi en pakte de spelletjes uit het kastje en legde ze voor Naomi neer. Naomi zocht door de spelletjes. ‘Deze?’ vroeg ze en ze pakte het spelletje ‘Disney Sing It’. ‘Als jij doof wil worden door mijn gezang.’ zei ik lachend. ‘Zal wel meevallen, ik denk dat jij eerder doof word van mij.’ zei ze en ze moest ook lachen. Ik maakte het doosje open en haalde het schijfje eruit, ik stopte het in de wii en gaf een afstandsbediening en microfoon aan Naomi. Ik drukte in het scherm op een paar knopjes en de liedjes die we konden zingen kwamen in beeld. ‘Welke liedje zullen we doen?’ vroeg ik aan Naomi. ‘Geen idee, jij mag kiezen.’ zei Naomi. ‘Oké als jij dat wil! Uhm, ‘Gotta find you’?’ vroeg ik. ‘Ja is goed.’ zei Naomi. Ik moest beginnen met zingen: Every time I think I'm closer to the heart Of what it means to know just who I am I think I've finally found a better place to start Ik zong mijn laatste regel en Naomi begon met zingen: But no one ever seems to understand I need to try to get to where you are Could it be, you’re not that far Ik moest het refrein doen: You're the voice I hear inside my head, the reason that I'm singing I need to find you I gotta find you…’ Ik hoorde mijn kamer deur opengaan en stopte met zingen. Ik pakte snel de afstandsbediening van mijn bed af en drukte op het pauze knopje. Naomi keek me vragend aan. ‘Ik leg het zo wel uit.’ zei ik. Mijn moeder kwam mijn kamer ingelopen. Ze had een dienblad in haar handen en keek mijn kamer rond. ‘Waarom stop je nou?’ vroeg ze. ‘Gewoon, omdat jij binnenkwam.’ zei ik . ‘Dan hoef je toch niet te stoppen!’ zei ze en ze moest lachen. ‘Wat heb je daar?’ vroeg ik nieuwsgierig en om een ander onderwerp aan te knopen. ‘Wat te drinken en wat chips.’ zei ze en ze zette het dienblad neer. ‘Dank je mam.’ zei ik en ik liep naar haar toe en gaf haar een kus. ‘Graag gedaan, nou ik ga weer naar benden ik moet je oma nog bellen.’ zei ze. Ik moest lachen en pakte de glazen met drinken en gaf er eentje aan Naomi. ‘Zing jij maar verder als je wil oké?’ zei ik. ‘Oké maar wat ga jij dan doen?’ vroeg ze. ‘Ik ga even op MSN, ik moet nog wat mensen spreken, sorry.’ zei ik. ‘Geeft niet, ik snap het!’ zei ze. ‘Thanks!’ zei ik en ik liep naar mijn computer en klikte het MSN icoontje aan. Het venster van MSN ging open en ik typte mijn MSN in en mijn wachtwoord.

Deel 10.

Op MSN door de ogen van Babeth: Rebecca: Hi! Babeth:Heeé! Rebecca:Alles goed? Babeth:Goed met jou? :) Rebecca:Mooi zo, Ja ook goed! Babeth:Mooi, hoe was je dag? Rebecca:Je kent het wel hè, school! :( en jij iets beters? Babeth:Ja ik ken het, echt verschrikkelijk hè! Naomi is nu hier! :) Rebecca:Leuk, heb je een tijd niet gesproken trouwens. Babeth:nee inderdaad, zullen we een keertje samen iets gaan doen? Rebecca:Ja leuk! Wat had je in gedachten? Babeth:Keertje shoppen? Rebecca: Is goed, alleen ik weet niet of ik mag van mijn ouders! Babeth:Ik ook niet! :| ouders Rebecca:: Ja echt hè. Babeth:We gaan gewoon een keertje samen, wanneer zou je kunnen? Rebecca: Uhm, ik heb echt geen idee weet je! Het word sowieso al na Valentijnsdag denk ik, want tot die tijd heb ik het sowieso al druk. Babeth:Oké is goed, over Valentijnsdag gesproken, heb jij nog een Valentijn op het oog? Rebecca: Nee dit jaar niet, ben niet verliefd, erg hè! Ik wil Nick als Valentijn, dat zou nog eens leuk zijn! (Keep on dreaming) En jij dan, jij nog een Valentijn? Babeth:Als jij Nick neemt dan neem ik Joe wel is dat goed? Ik heb een gedicht gemaakt, het is voor Justin. Rebecca:Ja natuurlijk mag jij Joe hebben! Het is toch onze droom, oké ik hoop dat ie ook je Valentijn wil zijn! Ik zou het echt leuk vinden voor je. Babeth:Ja duh dit is onze fantasie! Oké dus jij neemt Nick en ik neem Joe afgesproken! Ja dat hoop ik ook alleen niks is zeker, zeker niet met hem. Rebecca: waar wil je eigenlijk heen als we gaan shoppen? Babeth:Amsterdam? Rebecca: Ja leuk! Babeth:Oké het word dus Amsterdam. Had je trouwens de Hitkrant nog gelezen? Rebecca:Nee nog niet, hoezo? Babeth:Niet! Oh my gosh, moet je echt doen! Rebecca:Babeth, je maakt me bang.. :| Babeth:Ja sorry, maar het is gewoon zo vet! Je moet het gewoon lezen of ik zeg het! ik flipte totaal toen ik het las! Rebecca:Wat was er dan? Babeth:De Jonas Brothers komen definitief naar Nederland toe! Rebecca:Niet, Je liegt! Babeth:Nee echt niet ga maar kijk! Het staat op bladzijde 19. Rebecca:Oké ik ga het lezen, wacht hè. Babeth:Ja ik wacht, echt ik flipte totaal toen ik het las! Rebecca:Ik kan het niet vinden! Babeth:Je maakt een grapje, toch? :| Rebecca:Nee ik kan het echt niet vinden. Babeth:Kijk je wel op bladzijde 19? Rebecca:Geloof het wel. Babeth:Kijk beter! Rebecca: Bladzijde 19? Ik zit op 29! Babeth:Dat meen je niet hè? Rebecca: Ja wel! Wacht hè ik ga het nu lezen! Babeth:Ja, ja. Lees door oké, ik wil samen met je flippen! Rebecca:*Rebecca is zo juist overleden, hier spreek haar totaal uit geflipte geest* Babeth:Do you believe it, they are coming to us, It’s so awesome! Rebecca:*Rebecca’s geest* Ja echt geweldig hè! Ik kan niet wachten, weet jij al of je mag? Babeth:Nee, ik vroeg het net aan mijn moeder, en toen zei ze dat ik moest wachten totdat mijn vader thuis was en dat we het dan verder zouden bespreken! Echt zo flauw, ik wil het nu weten. Ik wil er echt zo graag heen! En jij dan, weet jij het al? Rebecca: *Rebecca is weer tot leven gekomen* Ja van mijn moeder mag ik er heen! Echt, ik gilde het halve huis bij elkaar, echt jammer dat je nog niet zeker weet of je erheen mag! Babeth:Ja ik ook! Echt super cool dat je erheen mag, ben echt zo blij voor je! Rebecca: Thanks, maar ik moet gaan… mijn zusje wil op de computer, Doeg x! Babeth:Graag gedaan, is goed hoor spreek je later! Ciaoo x! Er kwam een balkje in beeld dat Rebecca zich had afgemeld, en ik was ondertussen al met Orli en Linsey aan het praten Babeth:Heeé! Orli: Heey (: Babeth:Alles goed? Orli: Ja en met jou? Babeth:Mooi, Ja ook! Hoe was je dag? Orli: Vrij saai maar mijn leven is gewoon saai en jouwe dan? Babeth:Valt wel mee toch, wie heeft er hier nou Joe Jonas op MSN? Ook saai niet echt veel gebeurt vandaag! Orli: Ja oké, eigenlijk heb ik best wel mazzel. Babeth:Ja echt wel! Ik wou dat ik hem kende. Orli: Misschien ga je hem ooit leren kennen! Babeth:Misschien wel, misschien niet! Heb je hem vandaag trouwens nog gesproken? Orli: Nee, en hij komt vanavond waarschijnlijk ook niet online, hij heeft een feestje. Babeth:Jammer! Dat is ook niet leuk voor je. Orli: Ach ja, maar ik moet even eten, ik blijf wel online. Doeg! ♥ Babeth:Ciaooo! ♥ Linsey: Lievekee! ♥_♥ Babeth:Tijgertjee! ♥_♥ Linsey: Eindelijk je bent er. Babeth:Haha, heb je me gemist dan? Linsey: Ja! het is zo stil op MSN zonder jou! Babeth:Alsof ik zo’n leuk persoon ben ofzo. Linsey: Ja, always <Babeth:Yeah Right! Linsey: Ja echt! en heb je Justin nog gezien? Babeth:Ja, helaas wel! Ik heb een gedicht voor hem gemaakt! :| Linsey: Nee echt? ö Babeth:Ja echt, en ik ga het waarschijnlijk in zijn kluisje doen. Linsey: Ohmygosh! Dat je dat durft! Maar ja doe maar! Ik weet gewoon zeker dat ie jou ook leuk vind, ik kan het voelen * remember, ik ben helderziend xD * Babeth:Haha, ja ik weet ook niet echt zeker of ik het ga durven hoor! Maar Naomi zei dat ze het een goed idee vond en dat ik het moest doen. Linsey: Maar dat is het ook hoor! :) Ik wil hem wel lezen hoor! ‘Meiden we gaan eten!’ riep mijn moeder vanaf benden. ‘Oké we komen.’ riep ik terug ‘Kom je Naom?’ zei ik tegen Naomi. ‘Ja, ik heb honger!’ zei ze. ‘Oké dan! Hoop dat je het lekker vinden wat we eten.’ zei ik. ‘Ik denk het wel.’ zei ze Babeth:Sorry maar we gaan even eten, misschien tot zo! ♥ Linsey: Eet smakelijk Lievekee! ♥ Ik ben er zo nog wel hoor! ;) Babeth: Dank je wel Tijgertjee. Ik zette mijn status van MSN op afwezig en liep achter Naomi aan naar beneden.

Deel 11.

We liepen naar benden en ik kwam mijn vader tegen in de gang. Ik liep naar hem toe en gaf hem een kus. ‘Hey meis, hey Naom!’ zei hij. ‘Hoi meneer.’ zei Naomi. We liepen verder naar de kamer waar mijn moeder het eten al had klaargezet. Ik liep naar de tafel en keek in de pan. ‘We eten nasi.’ zei ik tegen Naomi. ‘Lekker!’ zei ze terug. Naomi en ik gingen aan tafel zitten en we wachten op mijn ouders. Mijn moeder kwam aangelopen en ging ook zitten. ‘Zal ik alvast voor jullie opscheppen of doen jullie het zelf?’ vroeg ze. ‘Ik doe het zelf wel.’ zei ik en ik keek naar Naomi ‘En jij?’ ‘Oh maakt mij niet uit hoor, ik wil het zelf ook wel doen.’ zei ze. Mijn moeder pakte het bord van mijn vader en begon met opscheppen. Mijn vader kwam de kamer ingelopen en ging aan tafel zitten. ‘Babeth wil je wat vragen.’ zei mijn moeder tegen mijn vader. ‘Oh wat dan?’ zei die en hij keek me aan. Ik werd rood en zei ‘De Jonas Brothers komen definitief naar Nederland toe, en ik wil er heel graag heen! Zou dat alsje alsje alsje alsjeblieft mogen?’ ‘Met wie ga je er heen dan? Want ik ga niet met je mee naar die jongens.’ zei die en hij keek mijn moeder aan. ‘Sowieso met Naomi, maar Linsey, Orli & Rebecca gaan er ook heen! Ik ben dus niet alleen.’ zei ik ‘Wie brengt jullie erheen?’ vroeg hij. ‘Weten we nog niet, we kunnen ook met de trein of een taxi.’ antwoordde ik. ‘Vind je dat nou wel een goed idee? Jij met je vriendinnen daarheen, de volgende dag is er ook gewoon weer school hè, hou je daar rekening mee, en wie gaat die kaartjes voor het concert betalen en de kaartjes voor de taxi of de trein?’ zei hij achter elkaar door. ‘Ik wil alles wel zelf betalen, maar alsjeblieft laat me erheen, ik wil het zo graag en ik kijk er al zolang naar uit!’ zei ik smekend. ‘Ik vind het een beetje overdreven dat je zoveel voor ze wilt doen, je kent ze niet eens!’ zei hij. ‘Dat maakt toch niet uit, toen jullie samen naar een concert gingen kende jullie die artiesten toch ook niet!’ zei ik en ik voelde dat ik boos werd. ‘Nee maar dat is anders, wij zijn volwassen.’ zei hij. ‘Waar slaat dat op! Dat is echt de meest belachelijke reden die ik ooit gehoord heb!’ schreeuwde ik. ‘Hé even normaal doen hè?!’ zei mijn moeder. ‘Nee, laat me er gewoon heen, jullie weten hoe erg ik fan van ze ben. En dan is jullie antwoord gewoon glashard nee en met een reden die ook nog is nergens over gaat!’ zei ik woest. ‘Als je zo door gaat met die grote mond, dan kan je het wel vergeten dat je erheen mag.’ zei mijn vader, nu ook boos. ‘Ik mag er toch niet heen, de boodschap is me al duidelijk!’ schreeuwde ik en ik rende van tafel richting de deur om naar boven te gaan. ‘Hier blijven jij!’ schreeuwde mijn vader. ‘Nee bekijk het maar!’ schreeuwde ik. Ik deed de deur open en rende via de trap naar boven. Ik lied me op mijn bed vallen waar het tijdschrift nog open op die bladzijde lag. Ik keek ernaar en barst in tranen uit. Waarom mag ik er nou niet gewoon heen? vroeg ik mezelf af. Iedereen mag er zo ongeveer heen, en ik weer niet! Ik las het artikel door en zag dat de kaarverkoop over een paar dagen begon. Ik kon het niet meer aanzien omdat ik zeker wist dat ik er niet heen mocht. Ik pakte het tijdschrift en smeet het van me af. Door de ogen van Naomi: De discussie tussen Babeth en haar ouders was uit de hand gelopen en een ruzie geworden. Ik staarde naar mijn bord en schoof het eten heen en weer. Ik hoorde de ouders van Babeth praten. ‘Waarom deed je nou ook zo moeilijk?’ zei haar moeder. ‘Die kinderen kunnen toch niet zonder toezicht daarheen?!’ zei haar vader ‘Ze is 14, laat haar toch. Ze vind die jongens geweldig, je ziet dat toch aan haar, je had ze vanmiddag moeten horen. Toen ze las dat ze definitief naar Nederland kwamen. Ze gilde het halve huis bij elkaar.’ zei haar moeder. Haar vader zei niks meer. Er viel een stilte aan tafel. ‘Sorry, maar ik ga wel even bij Babeth kijken en daarna met haar praten. Misschien is ze al wat rustiger.’ zei ik. ‘Is goed Naomi.’ zei Babeth’s moeder Ik stond op en liep richting de deur. Ik deed de deur van de woonkamer dicht en hoorde dat Babeth’s ouders nog steeds niks tegen elkaar zeiden. Ik liep de trap op naar boven, ik liep de kamer van Babeth in en zag dat ze op haar bed lag. Ik keek rond en zag het tijdschrift in een hoek liggen. Ik pakte het op en liep naar Babeth toe. ‘Ga weg!’ zei ze ‘Nee, Babeth ik snap dat je verdrietig bent dat je er niet heen mag maar..’ zei ik, maar ze onderbrak me. ‘Wat nou maar?! Ik mag er gewoon niet heen, ik haat ze!’ zei ze huilend. ‘Ik weet het, ik zat erbij.’ zei ik, want ik had echt geen idee met wat ik moest zeggen. ‘Hoe kunnen ze?’ vroeg ze me. ‘Geen idee, echt niet.’ zei ik. Ik sloeg mijn armen om haar heen en gaf haar een knuffel. Ze ging rechtop zitten en liet haar hoofd hangen. Ik wou haar zo graag troosten, maar had geen idee hoe. Ik wist dat Babeth zich al maanden verheugde op het concert en dat ze nu niet mocht was echt een klap voor haar. Ze stond op en liep naar de spiegel en pakte een doekje om haar uitgelopen mascara bij te werken. ‘Moet je me nou zien.’ zei ze ‘Ik lijk wel een klein kind, ik huil omdat ik niet naar een concert mag!’ Ik hoorde in haar stem dat het haar écht pijn deed dat ze niet mocht. ‘Ga je mee naar beneden?’ vroeg ze. Ik keek haar verbaasd aan. ‘Uh ja hoor natuurlijk, maar hoezo dat ineens?’ vroeg ik haar. ‘Het is maar een concert.’ zei ze en er liep een traan over haar wangen die ze snel wegveegde met haar mouw.

Deel 12.

We liepen terug naar beneden en ik deed de deur open. Ik liep naar me stoel en ging zitten. Er viel een stilte. ‘De nasi smaakt lekker.’ zei ik om de stilte te verbreken. ‘Vind je? Dank je wel Naomi.’ zei Babeth haar moeder. Ik keek naar Babeth die niks zei en haar eten langzaam opat. Het deed haar echt pijn dat ze er niet heen mocht, ze had veel fans van de Jonas Brothers op MSN, dus zou ze nog maanden te horen krijgen dat het geweldig was en dat ze live nog leuker zijn dan op foto’s. Door de ogen van Babeth: Ik zat hier maar een beetje sip te zijn aan tafel en ik moest nog vragen of ik met Rebecca naar Amsterdam mocht. Ik keek op van mijn bord en zei zacht ‘Zou ik een keertje met Rebecca naar Amsterdam mogen?’ ‘Wat zeg je? Je praat nogal zacht.’ zei me moeder. ‘Laat maar zitten.’ zei ik wat harder. ‘Zeg maar hoor.’ Zei mijn moeder. ‘Nee, laat maar het antwoord word toch nee.’ zei ik en ik voelde dat er tranen in mijn ogen stonden. Kom op Babeth sterk zijn, dacht ik. ‘Hoe weet je dat nou, we hebben nog niet eens een antwoord gegeven.’ zei mijn vader. ‘Nee weet ik, maar het word toch nee.’ zei ik en ik voelde dat ik weer boos werd. ‘En wat als we nou toch ja zeggen?’ zei mijn moeder. ‘Geen idee, ik heb hier geen zin in, laat maar. 1 nee per avond is genoeg.’ zei ik ‘Ze vroeg of ze een keer met Rebecca naar Amsterdam mocht.’ zei Naomi en ik keek haar vuil aan. Mijn ouders keken elkaar aan en mijn moeder zei ‘Ja hoor, wanneer?’ ik keek ze ongelovig aan en dacht: Ja hoor, het is goed met jullie! Nu ineens wel een ja, die is niet eens gemeend. Die is er alleen maar om dat van het concert goed te praten. Vergeet het maar, die praat je niet meer goed! ‘Weten we nog niet.’ zei ik zo aardig mogelijk. ‘Oké.’ zei mijn vader. Ik had ondertussen mijn bord al leeg en ik zag dat Naomi ook al klaar was. ‘Mogen we naar boven?’ vroeg ik. ‘Ja natuurlijk.’ zei mijn moeder ‘Hoe laat moet Naomi thuis zijn?’ ‘Geen idee.’ zei Naomi. ‘Mag ze anders blijven slapen?’ vroeg ik omdat ik weer een beetje afgekoeld was en weer een normaal gesprek kon beginnen. ‘Van mij wel hoor, als het van haar ouders ook mag.’ zei mijn moeder. ‘Vast wel.’ zei Naomi lachend. We liepen naar boven en Naomi pakte haar telefoon om haar ouders te bellen. ‘Heey pap… Ja hoor alles goed… nee ik hoef nog niet opgehaald te worden… Nee ik belde omdat ik een vraag had… Of ik bij Babeth zou mogen blijven slapen… Ja heb genoeg spullen ervoor… Ja mag van haar ouders… Oké dank je pap!... See you tomorrow… Ja zal wel lukken… Slaap lekker.’ Ze drukte op het uitknopje en zei met een big smile ‘Het mag!’ ‘Echt?’ vroeg ik ongelovig en keek op van mijn tijdschrift. ‘Ja echt!’ zei ze blij ‘Oké super leuk!’ zei ik en ik lachte. Dit maakte me dag tenminste weer een beetje goed. Naomi kwam naast me zitten op de slaapbank en keek in het tijdschrift naar wat ik aan het lezen was. ‘Je moet er niet teveel meer aan denken.’ zei ze toen ze gezien had wat ik zat te lezen. ‘Ja ik weet het. maar ik wou het zo graag, nu lijkt me kans op ooit een ontmoeting or something wel helemaal weg.’ zei ik en ik legde het tijdschrift weg. ‘Zullen we wat leuks gaan doen?’ vroeg Naomi om me wat afleiding te geven. ‘Ja graag, wat had je in gedachte?’ vroeg ik. ‘Doen, durf of de waarheid?’ vroeg Naomi. ‘Ja is goed!’ zei ik. ‘Wie begint er?’ vroeg Naomi. ‘Jij mag als eerste kiezen.’ zei ik. ‘Oké, waarheid.’ zei ze. Ik dacht even na en ik zei ‘stel Nick Jonas vraagt je nu en je hebt met Daniel, wat zou je dan doen?’ ‘Wow dat is een moeilijke vraag.’ zei ze en ze dacht na. ‘Ik denk dat ik dan toch voor Daniel zou gaan.’ zei ze stamelend en ze werd rood. ‘Really?’ vroeg ik aan haar. ‘Ja, zeker. Nick is leuk, maar ik voel niks voor hem, alleen hij is knap en is cute en sweet en…’ ze stopte en dacht weer na over de vraag die ik haar stelde. ‘Ja ik ga voor Daniel, vraag me niet waarom maar dat voelt beter.’ zei ze en ze kreeg een twinkeling in haar ogen. Ze is echt super verliefd, dat zie je zo. dacht ik bij mezelf. ‘Wat kies jij?’ vroeg ze aan me. ‘Ook waarheid.’ zei ik. ‘Stel, Justin vraagt jou als zijn Valentijn, wat zou jij dan als antwoord geven?’ vroeg Naomi. Ik begon te lachen en zei ‘Alsof hij me wil!’ ‘Hoe weet je nou dat hij je niet wil?’ zei ze. ‘Vermoeden.’ zei ik. ‘Fout vermoeden heb je dan want de waarheid is anders.’ zei Naomi serieus. ‘Oh ja hoor, alsof jij er meer vanaf weet.’ zei ik. ‘Ja eigenlijk wel!’ zei Naomi. ‘Wat?!’ zei ik verbaast ‘Je ziet ze vliegen Naomi, je begint dingen te zeggen die echt niet realistisch zijn.’ ‘Zal ik jou eens wat vertellen.’ zei Naomi licht geïrriteerd. ‘Doe dat.’ zei ik sarcastisch. ‘Vanmiddag tijdens wiskunde liep ik op de gang, ik probeerde te bellen alleen ik had geen bereik. Ik hoorde voetstappen aankomen en ik verstopte me tussen de kluisjes, ik had geen idee wie het was. De persoon riep me naam en ik keek voorzichtig langs de kluisjes, ik stond versteld toen ik zag wie me naam riep.’ vertelde ze. ‘O ja hoor, en nu ga jij me zeker vertellen dat, dat Justin was.’ zei ik koppig. ‘Ja, het was Justin! Hij wou me spreken over jou, dat hij in contact met je wou komen alleen geen idee had hoe hij dat voor elkaar moest krijgen, omdat hij over een paar maanden naar een andere school zou gaan.’ zei ze. Ik stond versteld, maar ik wou het niet geloven, Naomi kon net zo goed alles verzonnen hebben. ‘Je gelooft me nog steeds niet hè.’ zei Naomi. ‘Nee eigenlijk niet.’ zei ik. ‘Wacht maar ik heb bewijs.’ zei ze en ze zocht in de broek zak naar iets. Ze haalde een blaadje uit haar broekzak en gaf het aan me ‘Maak maar open.’ zei ze. Ik pakte het briefje aan en keek erin, er stond een MSN in. Ik keek Naomi aan en zei ‘H- heb je dat van hem gehad?’ vroeg ik stotterend. Naomi knikte en zei ‘ik vroeg zijn MSN en hij gaf het aan me.’ ‘Jij vroeg zijn MSN!’ zei ik boos. ‘Ja, mocht dat niet?’ vroeg ze. ‘Wat denk je zelf?! Hij word nu zeker op jou ik kan me kansen wel vergeten!’ zei ik boos. ‘Hij is verliefd op jou! Niet op mij. Sorry dat je boos word hoor ik wou je alleen maar helpen.’ zei ze boos terug. ‘Sorry ik bedoelde het niet zo, maar het is gewoon zo raar allemaal.’ zei ik rustig. ‘Het geeft niet. Ik had het eigenlijk tegen je moeten zeggen, maar ik dacht deze kans kan ik toch niet laten lopen!’ zei ze. ‘Nee ik snap het, als Daniel dat zou doen zegmaar dan zou ik hetzelfde doen.’ zei ik. ‘Gaan we nog verder met het spel?’ vroeg Naomi. Ik keek op de klok en zag dat het al half 1 was. ‘Jij mag kiezen, morgen is het weekend dus we hebben de keuze.’ zei ik en ik lachte. ‘Doorgaan?’ vroeg ze. ‘Is goed, wat kies je?’ vroeg ik. ‘Durf.’ zei Naomi. ‘Zou jij als we naar het concert van The Jonas Brothers gaan, durven te zingen op het podium, als ze je erop trekken?’ vroeg ik. ‘Nee!’ zei ze direct. Ik moest lachen om haar reactie. ‘Zullen we maar stoppen?’ vroeg ik. ‘Jij ziet er ook wel moe uit.’ ‘Ja goed idee! Ik ben kapot.’ zei ze en ze moest gapen.

Deel 13.

Op Valentijnsdag: Er was een hoop gebeurt in de tussenliggende dagen. Naomi was veel in contact geweest met Daniel. Ze had zelfs een keer met hem afgesproken. Het liep goed tussen die twee. Ze vertelde vaak dat hij zo ontzettend aardig was en dat hij super lief voor haar was. Ik was ontzettend blij voor Naomi. Ze verdiende het om zo’n lief vriendje te hebben als Daniel. Ik had hem ook een paar keer gesproken, alleen nooit lang omdat ik niet tussen hem en Naomi wou komen. Ik was Justin een beetje uit het oog verloren, zeker nu ik wist dat hij waarschijnlijk weg ging. Dat heeft me een tijdje flink dwars gezeten, alleen nu was ik eraan gewend geraakt. Met wat Naomi vertelde dat hij me wel zag staan, daar heb ik niet meer zoveel meer over nagedacht. Ik zou het vandaag wel zien. Ik zou een gedichtje in zijn kluisje doen en misschien kreeg ik er wel eentje van hem terug. We waren op school, we hadden pauze. De eerste uren waren voorbij gekropen en ik had me gedichtje nog niet in Justins kluisje gedaan. Naomi en ik stonden te praten toen ik Daniel aan zag komen lopen. ‘Heey.’ zei ik waardoor Naomi meteen wist dat er iemand aankwam lopen ze draaide zich om en keek recht in de ogen van Daniel, Daniel keek terug en even dacht ik dat hij haar een kus zou geven. maar dat deed hij niet. Hij haalde een doosje uit zijn broekzak en deed het open voor Naomi. ‘Wil jij mijn Valentijn zijn?’ vroeg hij. Ik zag dat Naomi vuur rood werd en geen woord kon uitbrengen. Door de ogen van Daniel: Ik had het doosje uit mijn broekzak gehaald. En het Naomi laten zien, het was een ring. Ik had hem voor haar gekocht omdat ik haar op een speciale manier wou vragen. Alleen nu voelde ik me heel bang worden, Naomi was vuur rood geworden en zei niks. Even dacht ik dat ik een fout gemaakt had. Wat dacht ik ook wel niet, waarom zou Naomi met mij willen? Ze kon wel beter krijgen dan zo een loser als ik. Kon ik nog terug uit deze afgang? Mijn ogen keken nog steeds in die van Naomi en ik zag dat er een twinkeling in kwam. ‘Ja heel graag.’ antwoordde ze. Het leek alsof alles om me heen stil stond. Verstond ik het nou wel helemaal goed? Zei ze nou ja. ‘Maar ik dacht..’ zei ik maar halve wegen me zin stopte ik. Naomi lachte naar me en ik werd rood, ik pakte de ring uit het doosje en schoof het om haar vinger. ‘Hij is echt heel mooi.’ zei ze en ze keek in me ogen. ‘Vind je het echt mooi?’ vroeg ik en ik zetten een stapje dichter bij haar. ‘Ja echt.’ zei ze. Ik pakte Naomi haar hand en trok haar een stukje dichter bij me. Ze keek me nog steeds aan met een twinkeling in haar ogen. Het voelde zo vertrouwd bij haar, als ik bij haar was leek het alsof ik echt mezelf kon zijn. De bel was ondertussen gegaan en de leerlingen kwamen langs ons gelopen. ‘Moeten wij ook niet is gaan?’ vroeg Naomi en ze keek somber. ‘Eigenlijk wel, alleen ik wil niet.’ zei ik en ik haalde haar haar uit haar gezicht. Ik bracht me hoofd dichter bij die van haar en even later gaf ik haar een kusje op haar mond. Ik had geen idee waar ik ineens het lef vandaan haalde, alleen alles voelde zo vertrouwd bij haar. Ik deed me ogen dicht en legde me armen om haar heen. Naomi legde haar armen om me nek en het kusje werd een passionele zoen. Na de zoen zei Naomi zachtjes ‘I love you.’ dat waren de drie mooiste woorden die ik ooit van haar gehoord had. ‘I love you to.’ zei ik. Ik pakte haar hand en liep samen met haar naar boven. Door de ogen van Naomi: Ik kon het niet geloven. Ik heb net gewoon staan zoenen met Daniel! En nu loop ik hand in hand met hem door de school. Oh nee, ik heb Babeth laten stikken! Ik was zo met Daniel bezig dat ik haar gewoon vergeten was, ze zal wel boos zijn. Waar was ze eigenlijk? ‘Hier is me lokaal.’ zei ik tegen Daniel toen ik zag dat we erlangs liepen. ‘Oké, dan zet ik je hier af.’ zei hij en hij lachte. ‘Dank je wel.’ zei ik en ik werd rood. ‘Geen probleem!’ zei hij. Ik gaf hem een kus op zijn wang en keek hem aan. Hij werd rood en liet mijn hand los. Hij lachte en zei ‘See you, my Valentine!’ ‘Doeg!’ zei ik en ik zwaaide. Ik liep het lokaal in en zag dat Babeth nog niet op haar plaats zat. Ik keek om me heen het lokaal door. Huh, waar is ze nou? Ik zetten me tas bij de tafels waar we altijd zitten en liep het lokaal weer uit. Ik liep naar de kluisjes om te kijken of ze daar misschien was, maar daar was ze niet. Wat raar, Babeth gaat nooit weg zonder dat ze het zegt tegen me. Ik liep verder naar de wc. Ik deed de deur open, maar er stond niemand. ‘Babeth?’ zei ik in de wc. Maar er kwam geen antwoord. Wat vaag, waar is ze nou heen? Ik liep terug naar het lokaal en keek of Babeth ondertussen al daar was. Ik keek rond en zag dat ze er nog steeds niet was. Waar kon ze toch zijn? vroeg ik mezelf af. Ik liep naar meneer Winkel, de leraar waarvan we les hadden en vroeg, ‘Weet u misschien waar Babeth is?’ ‘Nee ik heb geen idee ze is het lokaal nog niet in geweest, wat is er dan Naomi?’ vroeg hij. ‘Ik weet niet waar ze is, ze is weg, mag ik haar misschien gaan zoeken?’ vroeg ik ‘Nou vooruit, maar niet een eeuwigheid wegblijven hè.’ zei hij. ‘Nee als ik haar gevonden heb kom ik terug.’ zei ik en ik liep het lokaal weer uit. Waar kon ze nou toch zijn, vroeg ik mezelf weer af. Had ze het gedichtje al in Justins kluisje gedaan? Nee ik geloof het niet. Ik liep richting de derde verdieping, in de hoop dat ik haar daar zou vinden bij Justins kluisje. Ik stond boven aan de trap en keek in de richting van de kluisjes. Maar daar stond helemaal niemand. Ik liep er toch nog heen voor de zekerheid. Toen ik voor de rij met kluisjes stond zag ik dat er echt niemand was. Ik zuchtte en dacht weer na. ‘Hey Naomi!’ zei een persoon. Ik schrok me een ongeluk en keek achterom. ‘Oh hey Justin.’ zei ik toen ik zag wie het was. ‘Wat doe jij nou hier?’ vroeg hij. ‘Ik zoek Babeth, ze is spoorloos, tenminste ik kan haar niet vinden.’ zei ik. ‘Wanneer zag je haar voor het laatst?’ vroeg hij bezorgd. ‘Dat.. Dat weet ik niet, oh ik ben ook zo stom, ik heb haar gewoon laten stikken!’ zei ik paniekerig. ‘Rustig, we vinden haar wel.’ zei hij kalmerend. ‘Heb je wel goed gezocht?’ ‘Ja, bij jou kluisje, bij onze kluisjes, op de wc, everywhere!’ zei ik. ‘De vraag met, waarom bij mijn kluisje? zal ik je besparen.’ zei hij ‘Heeft ze een lievelings plekje in school, ergens waar ze graag is?’ Ik dacht na. ‘Er is wel een plekje, alleen dat is geheim…’ zei ik. ‘Oké dan gaan we daar heen!’ zei hij en hij wou zo ongeveer een sprint trekken. ‘Waar is het?’ ‘Dat zei ik net, dat is geheim.’ zei ik en ik dacht na over een oplossing. ‘Ja oké maar ik wil je helpen.’ zei hij en hij keek me serieus aan. ‘Ach wat maakt het ook uit.’ zei ik, ik pakte Justins arm en zei ‘kom mee!’ We rende via de brandtrap naar boven. ‘Waar gaan we heen.’ vroeg Justin moeilijk. ‘Dat zie je zo wel!’ zei ik en ik rende nog steeds. We rende de laatste trap op. ‘Waar zijn we?’ vroeg Justin toen we boven stonden en hij zag dat er geen trappen meer waren. ‘Doe de deur maar open.’ zei ik. ‘Uh oké.’ zei hij en hij liep naar de deur en deed hem open.

Deel 14.

Door de ogen van Justin: Ik deed de deur open zoals Naomi gezegd had, toen ik hem open deed kraakte de deur een beetje. Ik stapte de deur door en de wind waaide door me haren. Ik stond buiten. ‘Waar zijn we?’ vroeg ik zachtjes omdat ik onder de indruk was van het prachtige uitzicht. Naomi kwam naast me staan en de wind blies haar haren uit haar gezicht. ‘Op het dak van de school.’ zei ze en ze spreiden haar armen. ‘Wauw… echt prachtig.’ zei ik. ‘Ja ik weet het, we zijn hier een keer per ongeluk beland. Babeth vond het prachtig hier. En het viel me op dat ze hier rustig werd.’ zei Naomi tegen me. Ik keek rond of ik Babeth ergens zag. Ik keek achter me en ik zag dat er een soort klein gebouwtje stond, het was de ingang van het dak, waar de brandtrap op uitliep. ‘Ik zie haar niet.’ zei ik nadat ik het hele dak had rondgekeken. ‘Stil is.’ zei Naomi en ze legde en vinger voor de mond. Ik hoorde zacht gepraat, alleen ik had geen idee waar het vandaan kwam. ‘Wacht even.’ zei Naomi tegen me en ze liep rond het gebouwtje. ‘Oké.’ zei ik nog terwijl ze wegliep. Ik liep naar de rand van het dak en keek naar beneden. Wow dat is hoog, dacht ik en ik zetten een stapje achteruit. ‘WAT?!’ hoorde ik iemand roepen en ik keek achterom. Er was niks te bekennen van Naomi of Babeth. ik zuchtte en dacht, misschien is Babeth daar wel helemaal niet, misschien is ze wel gewoon naar huis. Dan kan ik het wel vergeten om haar mijn gedichtje voor te lezen. ik liep naar het gebouwtje, ik zetten mijn tas op de grond en liet me tegen het muurtje naar beneden zakken. Door de ogen van Naomi: Ik liep om het gebouwtje heen en ik zag Babeth met haar rug tegen het muurtje zitten ze zat met haar telefoon aan haar oor. ‘Nee ik weet het Linsey, alleen ik weet echt niet wat ik moet doen!’ zei ze Ik kuchte en ze keek me aan. ‘Sorry Lins, ik moet ophangen.’ zei ze. Ze drukte op het uit knopje en ze keek me aan. Ik ging naast haar op de grond zitten en zei ‘Het is mooi hier hè?’ ‘Ja, echt ik kom hier helemaal tot rust.’ zei ze ‘Sorry dat ik ineens weg was.’ ‘Het geeft niet, alleen ik maakte me wel zorgen, ik dacht dat je misschien naar ziek naar huis was gegaan.’ zei ik. ‘Sorry.’ zei ze weer. ‘Waarom belde je?’ vroeg ik. ‘Ik moest even wat kwijt bij Linsey.’ zei ze. ‘Oké.’ zei ik en het gesprek viel stil. ‘Ik ben echt zó blij voor je!’ zei Babeth na een tijdje. ‘Dank je wel.’ zei ik en ik keek haar aan. We moesten lachen. ‘Echt ik ben zo blij dat je hem als vriendje heb!’ zei ze enthousiast. Ik werd rood en zei ‘Dank je wel, again, hoelang heb je staan kijken?’ ‘Tot na jullie zoen!’ zei ze en ze had een big smile op haar gezicht. ‘Oh nee! Heb je dat ook nog gezien?’ vroeg ik verbaast. ‘Ja, niet gezien zeker, je was echt met je hoofd ergens anders!’ zei ze nog steeds met een big smile. ‘Ja echt zó sorry!’ zei ik. ‘Het geeft niet!’ zei ze lachend ‘Wanneer was je hierheen gegaan.’ vroeg ik ‘Na je kus’ zei ze. ‘O oke.’ zei ik ‘Ik kwam Justin nog tegen in de gang.’ ‘Leuk, zei die nog iets?’ vroeg ze. ‘Ja, maar…’ zei ik en ik stopte omdat ik dacht dat ze boos zou worden. ‘Maar wat?’ vroeg ze en ze keek me aan. ‘Hij is ook hier.’ zei ik en ik keek naar de grond. ‘Je maakt een grapje, toch? vroeg ze. ‘Nee hij is echt hier, hij staat aan de achterkant van dit gebouwtje.’ zei ik. ‘WAT?!’ riep ze. ‘Sorry, sorry, sorry! maar hij was bezorgt om je!’ zei ik snel en ik werd rood. ‘Dit was ons geheim Naom! En nu weet hij het ook…’ zei ze. ‘Het spijt me, maar ik maakte me zorgen om je en ik heb hem toen gewoon meegesleurd hierheen.’ zei ik. Er viel een stilte. ‘Oké, staat hij daar?’ vroeg ze na een paar minuten. ‘Ja.’ zei ik ‘Zullen we dan maar na hem toegaan?’ vroeg ze. ‘Ja is goed!’ zei ik. ‘Anders staat hij daar zo alleen.’ zei ze en ze werd rood. ‘Ja, ja jij wil gewoon naar hem toe!’ zei ik plagerig. ‘Misschien wel, misschien niet.’ zei ze en ze gaf me een knipoog. We stonden op en we liepen een om het gebouwtje heen. Babeth hield me tegen en ik keek haar aan ‘Ik durf denk ik niet.’ zei ze en ze keek naar de grond. ‘Kom op Babeth, hij is echt heel lief.’ zei ik om haar te kalmeren. ‘Ja oké, maar toch!’ zei ze. ‘Hij is toch ook op jou, hij is vast blij om je te zien, je had heb net moeten zien toen ik zei dat je weg was. Hij was bezorgt om je echt waar.’ zei ik. Ik pakte haar bij haar arm en zei ‘Kom…’ Ze liep verder met me en we liepen naar de voorkant van het gebouwtje. Ik zag Justin op de grond zitten. ‘Wacht even.’ zei ik tegen Babeth. En ik liep naar Justin toe. Justin zag me aankomen en zei ‘En heb je haar gevonden?’ en hij stond op. ‘Ja.’ zei ik ‘ze zat aan de achterkant van dit gebouwtje te bellen.’ ‘Waar is ze nu?’ vroeg hij en hij werd rood. ‘Aan de zijkant van dit gebouwtje.’ zei ik en ik wees naar waar ze stond. Door de ogen van Babeth: Ik stond vanaf de zijkant mee te kijken naar wat Naomi allemaal tegen Justin zei. Ik zag dat hij rood werd en ik had me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Naomi wees naar wat ik stond en ik kon me niet meer inhouden en zetten een stap naar voren zodat ik achter het gebouwtje vandaan kwam. Justin keek me aan en ik keek meteen naar de grond. Er prikte tranen in me ogen. Ik wist niet wat ik moest doen, ik wou niet meer op hem zijn. Hij maakte me hele leven kapot. Dagen heb ik me klote gevoeld omdat ik niet wist wat ik moest doen en nu stond ik hier. Ik dacht dat het me blij zou maken. Zoals net, toen hij rood werd en ik me gelukkig voelde. Alleen nu… Nu leek het wel alsof al dat geluk weg was. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen, hij moest gewoon uit mijn leven verdwijnen misschien was het wel beter als hij naar een andere school zou gaan. Dan zou ik rust hebben. Er liep een traan langs me wang en ik wreef hem snel weg met me mouw. Ik zag dat Justin naar me toeliep. ‘Ik heb iets voor je.’ zei hij en hij werd rood. Ik keek hem verbaast aan en zei ‘Wat dan?’ ‘Een Valentijnsgedichtje.’ zei hij en hij hield een envelop voor me. Ik pakte het aan en keek een beetje moeilijk naar de envelop. Ik maakt het toch maar open en las het gedicht. Toen ik het gelezen had kon ik geen woord mee uitbrengen. Was dat echt wat hij voelde? ‘Wow’ zei ik langzaam ‘Het is prachtig.’ ‘Echt?’ zei hij en hij lachte naar me. ‘Ja echt.’ zei ik en ik keek hem aan. ‘Zou jij mijn Valentijn willen zijn?’ vroeg hij en hij werd rood. Ik keek Naomi aan en die knikte naar me. Ik keek weer naar Justin en zei ‘Ja, dat wil ik wel.’ ‘Serieus?’ zei hij. ‘Nee grapje.’ zei ik. ‘Oh.’ zei hij en hij keek naar de grond. Ik tilde zijn hoofd op en zei in zijn oor ‘Tuurlijk wil ik dat en dat is geen grapje.’ Hij keek in me ogen en zei ‘Dus je nee was een grapje?’ ‘Ja!’ zei ik en ik lachte. Er kwam een fonkeling in zijn ogen hij lachte terug. ‘Ik ga maar weer is naar het lokaal.’ zei Naomi. ‘Ik wil niet terug.’ zei Justin. ‘Dan blijven jullie hier, en dan ga ik naar beneden.’ zei Naomi. ‘Is goed, de volgende les ben ik er gewoon weer.’ zei ik. Justin ging naast me staan en wou een arm om me heen leggen ‘mag ik.’ vroeg hij en hij werd rood. ‘Ja hoor.’ zei ik en ik lachte. Ik zwaaide naar Naomi en daarna liep ik samen met Justin tot achter het gebouwtje. Ik ging zitten op de plek waar ik altijd zat en Justin kwam naast me zitten. ‘Ik heb ook iets voor jou.’ zei ik toen hij uiteindelijk naast me zat. ‘Oh wat dan?’ zei hij en hij keek me aan. ‘Ook een gedichtje. Ik wou hem in je kluisje doen, alleen nu we hier toch samen zitten kan ik het je net zo goed nu geven. zei ik en ik lachte. Ik zocht de envelop met het gedichtje in me tas toen ik het gevonden had haalde ik het eruit en zei ‘Alsjeblieft.’ ‘Dankjewel.’ zei hij en hij maakte de envelop open. Zijn ogen gleden over het papier en hij werd rood. ‘Wauw, meen je dit?’ vroeg hij toen hij klaar was met lezen. ‘Ja, ik denk het wel.’ zei ik. ‘Dat had ik echt niet gedacht.’ zei hij. ‘Ik dacht dat de gevoelens voor jou niet wederzijds zouden zijn.’ ‘Dat dacht ik ook van jou.’ zei ik en ik legde mijn hoofd op zijn schouder. ‘Echt?’ vroeg hij. ‘Ja, ik vind dat je beter kan krijgen dan mij.’ zei ik. ‘Denk je? Jij bent lief, grappig en mooi. Ik zou niet anders willen.’ zei hij. ‘Dank je.’ zei ik en ik werd rood. ‘Graag gedaan. Ga je vanmiddag iets doen?’ vroeg hij. ‘Niet dat ik weet, ik geloof dat Naomi met Daniel iets ging doen. Heb je zin om iets met zijn vieren te doen?’ vroeg ik. ‘Ja lijkt me leuk!’ zei hij. ‘Ik denk dat Naomi dat wel leuk vind, moeten we alleen even kijken bij wie we gaan.’ zei ik. ‘Is goed. vind je het niet erg dan?’ vroeg hij. ‘Nee, waarom zou ik?’ zei ik ‘Geen idee.’ zei hij en hij legde zijn hoofd zachtjes op mij hoofd die nog steeds op zijn schouder lag.

Deel 15.

Die middag bij mij thuis: ‘We zijn er.’ zei ik toen we de oprit opfietste. Daniel, Justin en Naomi zetten hun fietsen op de oprit en ik zetten hem in het tuinhuisje. Toen ik terug kwam waren Naomi, Daniel & Justin al binnen ik liep naar binnen en zag dat ze bij mijn moeder stonden. Ik liep naar haar toe en gaf haar een kus. ‘Dit zijn, Daniel & Justin.’ zei ik. ‘Aangenaam.’ zei mijn moeder. ‘Zullen we naar boven gaan?’ vroeg Naomi. Ik knikte en we liepen naar boven. We liepen mijn kamer binnen. ‘The Jonas Brothers.’ zei Justin. Ik keek Naomi verbaast aan en die haalde haar schouders op. ‘Ken je ze?’ vroeg ik aan hem. ‘Half, ik weet dat jij er fan van bent en hun liedjes zijn wel leuk.’ zei hij. ‘Wow, dat wist ik niet.’ zei ik verbaast. ‘Nope, niemand weet dat.’ zei hij. ‘Ahh.’ zei Naomi die op Daniels schoot werd getrokken door Daniel. Justin ging op mijn slaapbank zitten en ik ging naast hem zitten. ‘En toen.’ zei ik. ‘I don’t know.’ zei Naomi. ‘Zullen we gaan wii’en?’ vroeg Daniel. ‘Ik vind het best hoor.’ zei ik Ik stond op en liep naar een kastje naast de wii en pakte er een paar spellen uit. Ik draaide me om met de spellen in me handen en zag dat Naomi en Daniel aan het zoenen waren. ‘Ahh.’ zei ik en ik legde de spellen op me bureau. Justin liep naar het bureau en vroeg: ‘Hoelang hebben zij al iets?’ met een glimlach op zijn gezicht. ‘Sinds vandaag.’ zei ik. ‘Echt waar, wow, die twee zijn dan echt gemaakt voor elkaar.’ zei hij lachend. ‘Ja, I know, ze zijn echt heel lief samen.’ zei ik ‘Zullen we deze spelen?’ vroeg hij aan mij. ‘Mario kart.’ zei ik lachend. ‘Ik vind het goed.’ ‘Zullen we nog aan hun vragen of ze meedoen, of gaan wij met zijn 2e?’ vroeg hij. ‘We gaan we tegen elkaar, als ze mee willen doen kunnen ze altijd nog mee doen!’ zei ik. Ik deed het spel in de wii en starten het spel op en gaf Justin een wii controle. ‘Thank you.’ zei hij. ‘Your welcome!’ zei ik en we starten de race. Het was de laatste ronde en Justin reed eerste. ‘Ik ga winnen!’ zei hij blij. ‘Oh nee hoor!’ zei ik lachend en ik racete heb voorbij vlak voor de finish. ‘Nou ja, ik dacht echt dat ik zou winnen.’ zei hij verslagen. ‘Volgende keer twee keer denken.’ zei ik lachend. Hij begon te lachen en zei: ‘Ja dat is wel een goed idee!’ Ik keek op de klok en zag dat het al 5 uur was. Justin zag het ook en zei: ‘Ik denk dat ik maar eens moet gaan.’ ‘Jammer, het was net leuk.’ zei ik. ‘Ja het was echt gezellig.’ zei hij. Hij liep naar de deur van mij kamer en ik liep achter hem aan. ‘Ik laat je wel even uit.’ zei ik en we liepen de trap af. Ik hoorde iemand van de trap aflopen en keek achterom. Daniel kwam naar beneden gelopen. ‘Ik moet ook maar eens gaan.’ zei hij en hij liep verder de gang in. Naomi kwam ook de trap afgelopen. Ze kwam naast me staan en de jongens liepen de deur uit. Ze fietsten weg en we zwaaide nog. Toen ze uit beeld waren deed ik de deur weer dicht en we liepen weer naar boven. Ik liet me op bed vallen en Naomi kwam naast me zitten. ‘Wat is er?’ vroeg ze. ‘Geen idee.’ zei ik. ‘Heb je nog met je ouders gesproken over het concert?’ vroeg ze aan me. ‘Nee, ik denk dat ik het maar moet overslaan dit jaar en hopen dat ze nog een keer komen, ooit op een dag.’ zei ik zuchtend. ‘Ik vind het echt zo lullig voor je.’ zei Naomi troostend. ‘Jij kan er niks aan doen.’ zei ik omdat ik al over de shock heen was dat ik niet mocht. ‘Er is nog iets hè?’ zei ze omdat ze me langer kende. ‘Ja, eigenlijk wel.’ zei ik. ‘Wat dan?’ vroeg ze. ‘Ik weet niet of ik nog op Justin ben.’ zei ik en ik schrok van me eigen reactie. Naomi keek me verbaast aan. ‘Hoezo dat ineens?’ vroeg ze. ‘Ik heb echt geen idee, in die weken dat ik wist dat hij wegging, heb ik denk ik me liefde voor hem verwerkt en voel ik nu bijna niks meer, wel iets maar niet hetzelfde als hiervoor.’ zei ik. ‘Ik snap het, aan de ene kant is het goed dat je over hem heen bent, maar aan de andere kant is het jammer.’ zei ze. ‘Het is niet anders.’ zei ik met een glimlach. ‘Nee inderdaad.’ zei Naomi en ze keek op de klok. ‘Ik denk dat jij ook maar eens moet gaan hè?’ vroeg ik aan haar. ‘Ja klopt.’ zei ze. ‘Ga je nog iets doen morgen?’ vroeg ik aan haar. ‘Nee denk het niet uitslapen meer niet en jij dan?’ vroeg ze. ‘Ik ga vanavond Rebecca bellen en dan kijken of we binnen kort eens naar Amsterdam kunnen gaan, daar heb ik echt zin in!’ zei ik lachend. ‘Goed idee moet je zeker doen!’ zei Naomi en we liepen de trap af naar beneden. Ze liep naar de deur een deed hem open, ze gaf me een knuffel en liep naar haar fiets. ‘Doeg!’ riep ik haar na. ‘Ciao!’ riep ze terug. Die avond: Ik zat op me kamer een beetje televisie te kijken toen ik een sms van Linsey kreeg. Heey Lievekee, was het nog een beetje leuk met Justin? En waarom ben jij niet op MSN?! Ik mis je, want nou heb ik niemand om mee te praten. Kus Tijgertje <3 Ik typte een sms terug: Heey tijgertje, Ja het was wel gezellig alleen ik denk dat ik niet echt meer op hem ben. Ik ga zo met Rebecca bellen en daarna ga ik denk ik maar slapen ik ben kapot! Sorry, spreek je morgen oké? xxx Lievekee <3 Ik drukte op verzenden en zapte een keertje langs de zenders. Ik stopte bij TMF want ik hoorde ‘Love story’ van Taylor Swift. Ik was een beetje aan het meezingen toen me telefoon weer ging, het was een sms van Linsey: Niet meer, wat is er gebeurt? Ik wil het nu weten, ik kan echt niet wachten tot morgen! Oké, nou dan alvast Goodnight & Goodbye. Kus Tijgertje <3 Ik keek naar de tv en zag dat er onder in beeld de laatste nieuwtjes voorbij kwamen. Ik wou gaan terug sms’en toen ik ineens een Jonas Brother nieuwtje zag staan: Win kaartjes voor de Jonas Brothers. Het is definitief dat de Jonas Brothers naar Nederland komen! En nu mag TMF kaartjes weggeven voor hun concert. Surf snel naar onze website en doe mee met de prijsvraag. Lees verder op TMF.nl… Ik zuchtte en sms’te Linsey terug: Er is niks gebeurt, alleen ik denk dat ik gewoon niet meer op hem ben, lang verhaal allemaal maar ik ga nu Rebecca bellen, dus kan ik het morgen op MSN allemaal even goed uitleggen? Goodnight & Goodbye <3 Ik drukte op verzenden en zocht in me telefoon naar het nummer van Rebecca. Ik had het nummer gevonden en drukte op bellen.

Deel 16.

Het telefoon gesprek met Rebecca: ‘Met Rebecca!’ zei Rebecca ‘Heey Becca, met mij, Babeth.’ zei ik. ‘Heey! How are you?’ vroeg ze. ‘I’m fine and you?’ zei ik lachend. ‘Ja ook!’ zei ze weer gewoon in het Nederlands. ‘Oké dan! Hoe was je dag?’ vroeg ik. ‘Ja goed, vrij saai, niks bijzonders enzo! En jouwe dan?’ zei ze. ‘Ja was wel leuk, Justin was hier.’ zei ik. ‘Echt? Zo leuk, en, en, en?’ vroeg ze. ‘Niks gebeurt hoor!’ zei ik lachend. ‘Neee, nee!’ zei ze lachend. ‘Echt niet!’ zei ik. ‘Oké, ik geloof je voor deze keer dan.’ zei ze nog steeds lachend. ‘Nou ja, er is echt niks gebeurt hoor!’ zei ik. Ze begon nog harder te lachen en zei: ‘Ik was maar wat aan dollen hoor.’ ‘Oké, dan is het goed.’ zei ik lachend. ‘Wacht hoor ik nou TMF op de achtergrond.’ ‘Ja, hoe weet jij dat eng kind’ zei ze. ‘Nou, ik kijk het ook.’ zei ik. ‘Dus niks eng kind.’ ‘Net was ‘Love story’ er!’ zei ze. ‘Ik weet het, daarom had ik hem ook op TMF gezet.’ zei ik. ‘Had je dat over die kaartjes nog gelezen?’ ‘Nee, wanneer zou dat gezien moeten hebben?’ vroeg ze. ‘In die balk eronder, met die nieuwtjes erin, komt zo nog wel een keer langs.’ zei ik. ‘Oké, ik zal erop letten!’ zei ze. ‘Ik zeg het wel als het er weer is.’ zei ik. ‘Is goed.’ ‘Maar vertel eens, hoe was jou Valentijnsdag?’ vroeg ik geïnteresseerd. ‘Oh, niks gebeurt, geen stille aanbidder ofzo.’ zei ze. ‘Niet?!’ zei ik. ‘Nope, helemaal niks.’ zei ze. ‘Dat is jammer.’ zei ik. ‘Ach, maakt niet uit joh!’ zei ze. ‘Oké, maar waarvoor ik eigenlijk belde… dat was om te vragen wanneer we nou naar Amsterdam gaan!’ zei ik vrolijk. ‘Oeeeh, heb er zeker zin in!’ zei ze blij. ‘Mooi zo, alleen wanneer kan je dan?’ vroeg ik. ‘Wacht even me agenda pakken, zo terug.’ zei ze en ik keek even naar de tv. Ik stond op van me bed en liep door me kamer. “Wat een troep.” dacht ik bij mezelf en ik pakte een schrift van me bureau en bladerde het door alleen alle pagina’s waren leeg. “Wat is dit voor schrift?” vroeg ik mezelf af. Ik bladerde naar de laatste bladzijde en zag staan: ‘It’s the way you do, the things you do… That makes me fall in love with you.’ Ik dacht diep na over waar het schrift van was en klapte het dicht om de voorkant nog een keer te bekijken. Zou het van Naomi zijn? ‘Weird.’ zei ik en ik legde het schrift weer weg, liep weer naar me bed en ging erop liggen. ‘See you again’ van Miley Cyrus was op TMF. Zachtjes zong ik mee toen ik Rebecca ineens weer aan de andere kant hoorde praten. ‘Wat?’ vroeg ik omdat ik niks had verstaan van wat ze zei. ‘Onze singstar is weer in da house.’ zei ze lachend. ‘Alsof ik kan zingen.’ zei ik lachend. ‘Maar vertel weet je al een datum dat je kan?’ ‘Overmorgen, of is dat te vroeg dag?’ vroeg ze. Ik stond op, liep naar me kalender en keek erop. ‘Staat niks op me kalender.’ zei ik. ‘Dus je kan?’ vroeg ze. ‘Ja denk het wel, even aan me moeder vragen, oren dicht want ik ga schreeuwen!’ zei ik lachend. ‘Oké, ik zal me oren dicht doen.’ zei ze lachend. ‘Mam!’ schreeuwde ik. ‘Wat is er?’ hoorde ik van beneden. ‘Kan ik overmorgen met Rebecca naar Amsterdam?’ riep ik. ‘Wat?!’ hoorde ik me moeder schreeuwen gevolgd door de kamerdeur die open ging. ‘Of ik overmorgen naar Amsterdam kan met Rebecca.’ herhaalde ik. ‘Je doet je best maar.’ zei me moeder. ‘Is dat een ja of een nee?’ vroeg ik licht geïrriteerd. ‘Dat is een moet je zelf weten.’ zei me moeder en ze liep de kamer weer in. ‘Dat beschouw ik als een ja!’ riep ik. ‘Is goed.’ riep ze terug. ‘Ben ik weer.’ zei ik door de telefoon. ‘Leuke discussie.’ zei Rebecca lachend. ‘Ja wel toch, maar ik kan en mag.’ zei ik. ‘Oké, dat is dan afgesproken!’ zei ze blij. ‘Zeker!’ zei ik. Ik keek op de klok en zag dat het alweer half 11. ‘Half 11.’ zei Rebecca door de telefoon. ‘Jij bent eng.’ zei ik lachend. ‘Hoezo dat?’ vroeg ze. ‘Ik keek net op de klok toen jij dat zei!’ zei ik en ze begon te lachen. ‘Kijk naar TMF NU!’ riep ik omdat ik zag dat het nieuwtje van JB weer in beeld was. ‘Oké!’ hoorde ik Rebecca zacht zeggen en het was even stil. ‘Awesome!’ zei ze nadat het bericht weg was. ‘Jawel hè, maar ze verdienen het om zo beroemd te zijn, ze zijn zo cute en lief tegen andere.’ zei ik. ‘Ja echt wel!’ zei ze. ‘Maar ik denk dat ik ga ophangen, want ik ben echt gesloopt, morgen nog 1 dag school en dan gelukkig weer weekend!’ zei ik. ‘Ja, en dan gaan wij lekker shoppen!’ zei ze blij. ‘Zeker, weet je al wat je allemaal gaat kopen?’ vroeg ik. ‘Geen idee, zie wel wat we tegen komen!’ zei ze ‘En jij dan?’ ‘Ik zie het ook wel, maar ja dan ga ik nu ophangen!’ zei ik. ‘Ja is goed, goodnight & goodbye!’ zei ze. ‘Slaap lekker en goodnight & goodbye!’ zei ik en ik klapte me telefoon dicht. Ik liep naar beneden en zei: ‘Overmorgen ga ik naar Amsterdam met Rebecca en ik ga nu slapen dus, jij ook alvast slaap lekker!’ en gaf me vader en moeder een kus en liep weer naar boven en stapte me bed in en viel in slaap.

Deel 17.

De dag dat ik met Rebecca naar Amsterdam zou gaan: ‘You say yes I say no You say stop and I say go go go Woah’ galmt er door mijn kamer heen, ik ga langzaam rechtop zitten in me bed en ga opzoek naar me telefoon om de wekker uit te zetten. ‘You say goodbye and I say hello Hello hello I don’t know why you say goodbye I say hello Hello hello I don't know why you say goodbye I say Hello’ Ik pakte mijn telefoon en drukte de wekker uit, het was 9 uur. Ik rekte me uit en keek om me heen, er brandde wat licht in me kamer alleen ik kon niet thuis brengen waar het van was. Ik stond op en liep naar de richting waar het licht vandaan kwam, toen ik zag wat het was, het was me digitale fotolijstje met foto’s van JB erop. “Die had ik toch uitgezet?” dacht ik bij mezelf en keek verbaast naar het foto lijstje die aanstond. Ik liep naar me raam en deed het gordijn omhoog, even kneep ik me ogen dicht omdat het zonlicht in me ogen scheen en ik nog gewent was aan het donker van me kamer. Ik liep naar de badkamer en zetten de douche aan, toen ik klaar was met douche droogde ik me af, deed me haar en make-up en liep naar beneden om even te ontbijten. Ik deed de deur van de huiskamer open en zag me moeder op de bank zitten. ‘Hey, mam. Wat doe jij hier nou al om kwart over 10?’ vroeg ik verbaast omdat me moeder normaal nooit zo vroeg uit bed is in het weekend. ‘Heey, ja ik weet het. Maar je oma zou vandaag naar het ziekenhuis gaan en ze zou me bellen als ze klaar was.’ zei ze. ‘Oh ja dat is waar ook.’ zei ik. Me oma was een gezond persoon, alleen ze was een beetje gek, ze verzon dingen die ze had ook al had ze dat helemaal niet. Nu had ze bijvoorbeeld weer ‘verzonnen’ dat ze last had van haar rug en dat ze heel raar liep, alleen als je bij haar was en keek naar hoe ze liep, liep ze gewoon normaal. Ik liep de keuken in en trok de koelkast open. ‘Er is niet zoveel speciaals in huis.’ riep me moeder. ‘Ik moet nog boodschappen gaan doen.’ ‘Oh.’ zei ik en ik deed de koelkast weer dicht. ‘Er liggen nog wel bakketjes in de kast, die kan je wel warm maken als je wil.’ zei me moeder en ik liep naar de kast om de bakketjes te pakken. Ik pakte ze en liep terug naar de keuken en zetten de oven aan. ‘Wil jij ook?’ vroeg ik aan mijn moeder. ‘Ja is goed.’ antwoordde ze. ‘Hoeveel wil je er?’ vroeg ik. ‘Twee, alsjeblieft.’ zei ze en ik pakte 4 bakketjes uit het pakje. ‘Hoe laat moet oma naar het ziekenhuis?’ vroeg ik. ‘Half 11, zoiets.’ antwoordde mijn moeder. ‘En dan ben je nu al wakker?’ vroeg ik. ‘Ja.’ zei mijn moeder kortaf. ‘Sorry hoor, wist niet dat je boos werd.’ zei ik en ik rolde met mijn ogen. ‘Hoe laat komt Rebecca?’ vroeg mijn moeder. ‘11 uur zoiets.’ zei ik en me moeder keek op de klok. ‘Dat duurt nog wel even.’ zei ze. ‘wat gaan jullie allemaal doen in Amsterdam?’ ‘Sowieso bijpraten, ze had me een hoop te vertellen en ik haar ook en verder gewoon kijken of we nog iets leuks vinden.’ zei ik. ‘Vast wel, als jij naar Amsterdam gaat kom je altijd met tassen vol terug!’ zei mijn moeder lachend. ‘Wat nou?’ vroeg ik lachend. ‘Niks hoor shopaholic.’ zei ze. ‘En bedankt!’ zei ik terwijl ik opstond omdat de oven klaar was. Ik deed de oven open, pakte de broodjes eruit en legde ze op een bord. ‘Als je er iets op wil mag je het zelf doen.’ zei ik tegen mij moeder. ‘Oh wat zijn we weer vriendelijk.’ zei mijn moeder die de keuken al in kwam lopen. ‘Altijd toch?’ zei ik en ik keek haar zo lief mogelijk aan. ‘Tuurlijk schat.’ zei ze lachend. Ik liep de kamer in en keek op de klok. ‘Oma zal zo wel bellen.’ zei ik terwijl ik op de bank ging zitten. ‘Hoe laat is het dan?’ vraagt ze terwijl ik de koelkast hoor opengaan. ‘5 over half 11.’ antwoord ik. Me moeder kwam de kamer weer inlopen en ging op de bank zitten. ‘Nu gaat de telefoon.’ zei ik lachend. ‘Hoezo?’ vroeg ze verbaast. ‘Omdat je net zit, dan gaat meestal de telefoon.’ zei ik lachend. ‘Meestal wel hè.’ zei ze en ze keek naar de telefoon. Ik at mijn broodjes op en stond daarna op om mijn bord in de vaatwasser te zetten. ‘Je zou toch bijna denken dat ze het vergeten is.’ zegt mijn moeder en ik kijk op de digitale klok die in de oven zit, het is 5 voor 11. “Yes, bijna 11 uur!” denk ik bij mezelf en ik kijk uit het raam of Rebecca misschien al voor de deur staat. Nog niks te bekennen van Rebecca. Ik loop naar boven om nog wat laatste spullen te pakken voor Amsterdam als de telefoon gaat. “Dat zal oma wel zijn.” denk ik bij mezelf.

Deel 18.

Ik pakte mijn camera van mijn bureautje af en stopte hem in mijn tas. Rebecca en ik waren er gek op om samen rare foto’s te maken. Ik keek mijn kamer rond om te kijken of ik niks vergeten was. “ID-kaart, camera, telefoon, labello… Nog iets vergeten?” vroeg ik mezelf af. “Oh natuurlijk! Geld, slim Babeth doe je goed.” Ik liep naar een kast toe en trok er een la van open. Ik gooide wat blaadjes opzij en keek of ik me portemonnee zag liggen, maar hij lag er niet. “Fijn… is dat ding weer eens weg.” dacht ik toen ik hem niet zag liggen. ‘Maaaaaam!’ riep ik naar beneden toe ik de hoop dat zij wist waar me portemonnee was. ‘Ja?’ kwam er van beneden en de kamerdeur ging open. ‘Wat is er?’ vroeg mijn moeder. ‘Weet jij misschien waar me portemonnee is?’ vroeg ik. ‘Zit hij niet in een van je andere 20 tassen?’ vroeg mijn moeder. ‘Zou kunnen.’ zei ik en ik liep mijn kamer weer in en zocht mijn tassen door. Ik was druk aan het zoeken toen de bel ging. ‘Ik ga wel!’ riep ik naar beneden en ik sprinten de trap af richting de deur en deed hem open. ‘Babeth!’ riep Rebecca blij en ze gaf me een knuffel. ‘Rebecca, eindelijk je bent er!’ zei ik lachend. ‘Ahh, miste je me zo?’ vroeg ze plagend. ‘Nou… een beetje.’ zei ik lachend. ‘Oké, best wel heb je er zin in?’ ‘Ja natuurlijk! Shoppen wie houd daar nou niet van?’ reageerde ze blij. ‘Ja oké, daar heb je wel een punt! Kom binnen, ik moet nog iets zoeken.’ zei ik lachend. ‘Oh nee, is mevrouw weer eens iets kwijt?’ vroeg Rebecca lachend. ‘Ja, nou nee, ik weet gewoon niet waar het is.’ zei ik lachend. ‘Dus je bent het kwijt!’ zei Rebecca. ‘Oké oké, Ja ik ben het kwijt!’ zei ik lachend. ‘Nou dan heb je mazzel want speurneus Rebecca staat voor u klaar!’ zei Rebecca en ze keek heel erg serieus. ‘Dat hou je nooit vol.’ zei ik. ‘Mevrouw het is mijn taak.’ zei ze nog steeds serieus. ‘Geloof je het zelf dat je zo kan blijven, ik geef je 3 tellen en dan barst je in lachen uit!’ zei ik plagend en ik trok een rare kop naar haar en ze barste in lachen uit. ‘I told you!’ zei ik lachend. ‘Ja, ik weet het!’ zei ze lachend. ‘Kom op we gingen die portemonnee van je zoeken!’ We liepen naar boven mijn kamer in. ‘Weet je heel zeker dat je hem niet gewoon in je tas gestopt hebt?’ vroeg Rebecca. ‘Aangezien dat je wel vaker overkomt.’ ‘Zou kunnen.’ zei ik twijfelend en ik zocht in me tas. ‘Hebbes!’ zei ik blij en ik liet me portemonnee aan Rebecca zien. ‘I told you.’ imiteerde Rebecca me met wat ik net al had gezegd tegen haar. ‘Wat zou ik toch zonder je moeten?’ zei ik dramatisch en we moesten beide lachen. We liepen de trap af naar beneden en ik liep nog even de woonkamer in om mijn moeder gedag te zeggen. ‘Nou misschien is er dan wel gewoon niks.’ zei mijn moeder door de telefoon. “Voorspelbaar.” dacht ik bij mezelf. ‘Wacht even hoor ma, Babeth gaat weg.’ zei mijn moeder en ze hield de telefoon van haar oor. ‘Heb je je portemonnee?’ vroeg mijn moeder. ‘Ja, ik had hem al ingepakt, slim hè.’ zei ik lachend. ‘Ja heel slim, alleen misschien kan je het de volgende keer beter onthouden.’ zei me moeder lachend. ‘Tja… ik zal het proberen.’ zei ik. ‘Maar ja dan gaan wij want we zijn er nog niet!’ Rebecca kwam de kamer inlopen en zei: ‘Heey!’ ‘Heey Becc, heb je er zin in?’ vroeg mijn moeder. ‘Ja natuurlijk!’ zei ze blij. ‘Oké, mooi. Nou ga dan maar hè!’ zei mijn moeder. ‘Doeeeg!’ zeiden Rebecca en ik tegelijk. ‘Daag meiden.’ zei mijn moeder lachend en we liepen de kamer uit. Bij het treinstation: ‘2 retourtjes Amsterdam.’ zei ik tegen de vrouw achter de balie en ik gaf haar het geld. ‘Kijk een aan.’ zei de vrouw en ze gaf me de kaartjes. ‘Dank u wel.’ zei ik en ik liep naar Rebecca toe die buiten op me stond te wachten terwijl ik de kaartjes haalde. ‘Alstu!’ zei ik tegen Rebecca en ik gaf haar haar kaartje. ‘Dank je.’ zei ze en ze pakte het kaartje aan. ‘Waar keek je naar?’ vroeg ik aan haar. ‘Daarnaar.’ zei ze en ze wees voor zich uit. Ik keek in de richting waar ze heen wees en zag een poster, op de poster stonden The Jonas Brothers. ‘Wacht… zie ik dat nou goed?’ vroeg ik ongelovig en ik keek Rebecca vragend aan. ‘Ja, je ziet het goed.’ zei ze lachend. ‘Oh mijn god!’ zei ik blij ‘Waarom hangt er hier een concert poster voor hun?’ ‘Ik heb geen idee, maar is het niet geweldig?’ zei ze blij. ‘Ja duh, het is totally awesome!’ zei ik blij. “De trein richting Amsterdam is gearriveerd.” hoorde we door de luidsprekers op het station en we draaide ons om en liepen richting de trein. We stapte de trein in en zochten een plaats, wat niet erg moeilijk was want de trein was voor een groot deel leeg. We gingen zitten en de conducteur kwam langs voor onze kaartjes. We gaven de kaartjes aan hem en daarna begon de trein de rijden. ‘Weet je al of je naar het concert mag?’ vroeg ik aan Rebecca. ‘Ja ik had het gevraagd!’ zei ze blij. ‘En, en en?!’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Ik mag erheen!’ zei ze blij. ‘Aah! Rebecca dat is geweldig!’ zei ik. Zelf kon ik er niet meer zo om treuren dat ik er niet heen mocht ik kon het toch niet veranderen. ‘Jij mag nog steeds niet hè?’ vroeg Rebecca en ik schudden mijn hoofd. ‘Echt super lullig.’ zei ze. ‘Tja… maak jij dat mijn ouders even wijs?’ zei ik. ‘Graag, halloooo! Je moet daar gewoon heen, het is de kans van je leven!’ zei ze. ‘Ja I know, maar ja me ouders hè.’ zei ik. ‘Echt wel lullig.’ zei Rebecca. ‘Maar vertel me nou eens over jou en Justin.’ ‘Nou, hij vroeg me als zijn Valentijn en toen was hij mee met mij naar huis.’ antwoordde ik. ‘Ahh wat lief, volgens mij is hij vet lief toch?’ vroeg Rebecca. ‘Ja, hij is wel lief… alleen ik weet niet of ik nog wel iets voor hem voel.’ zei ik moeilijk. ‘Na al die tijd ben je over hem heen en dan ben je er achter dat hij jou leuk vind.’ zei Rebecca. ‘Tja… in de tijd dat ik hem probeerde te vergeten is dat denk ik toch gelukt.’ antwoordde ik. ‘Dat is ook wel goed toch? Alleen wel minder dat je nu weet dat hij jou dus ook leuk vind.’ zei ze. ‘Ja, het is niet anders… hij moet denk ik iemand anders zoeken.’ zei ik schuldig. ‘Dat is wel beter als jij echt niks meer voor hem voelt.’ zei Rebecca en mijn telefoon ging. Ik pakte mijn telefoon en keek op het schermpje. 1 nieuwe sms Heey Lievekee, veel plezier in Amsterdam! Spreek je vanavond misschien nog wel op MSN en als er iets gebeurt moet je het me wel vertellen hè! xxx Tijgertje <3 ‘Van wie is hij?’ vroeg Rebecca. ‘Linsey.’ zei ik. ‘Wat zegt ze?’ vroeg ze lachend. ‘Veel plezier in Amsterdam en dat als er iets gebeurt ik het haar moet vertellen.’ zei ik. ‘Wat kan er nou gebeuren? We spotten een leuke boy ofzo?’ vroeg Rebecca lachend. ‘Ja zoiets!’ zei ik lachend en ik antwoordde de sms. Tijgertje! Thanks, zal wel lukken. Weet niet of vanavond online kom, je ziet me wel verschijnen of niet. En ik zal je op de hoogte houden hoor, niet dat er iets gaat gebeuren maargoed. We zitten nu in de trein. xox <3 ‘Wat ga je eigenlijk allemaal kopen, weet je dat al?’ vroeg ik aan Rebecca. ‘Nou ik wil een nieuw TWLOHA shirt.’ zei ze. ‘Oeeh vet, welke kleur?’ vroeg ik. ‘Weet nog niet, even kijken welke kleuren ze allemaal hebben!’ antwoordde ze blij. De trein stopte en er werd omgeroepen: “Station Amsterdam.” ‘Wij zijn er.’ zei ik en we liepen samen de trein uit.